Paula Laning

tja… 1201: wachtlijst of boek?

2012-02-24T04:55:00.000-08:00

Yes, het is gelukt. Eens in de twee weken neem ik drie dagen vrij om te schrijven, dat boek zal er komen. Coachees komen meestal om de twee weken. Dus iets efficiënter werken en mijn afspraken iets beter plannen. En nu, met volgende week vakantie, is dat een eitje. Dus ik plan ‘boek schrijven’ in. Heerlijk. Mijn boek gaat er komen.

En dan gebeurt het: mijn agenda stroomt vol, heel vol. De eerste week na de vakantie is al bijna helemaal vol met mijn maximum van drie gesprekken per dag. Meer wil ik niet, ik wil iedereen de volle aandacht geven. Hmmm. Nog maar twee afspraak-plaatsen vrij. Maar nog vier gesprekken te gaan, vanmiddag en morgen. En deze mensen zouden over twee weken voor hun volgende gesprek moeten kunnen komen. Dat gaat dus niet. Oh help! En nu? Mijn afspraak met mezelf laten vallen? Niet drie maar twee dagen schrijven? Of vier gesprekken op een dag plannen? Nee, dat is geen optie. Soms loopt een gesprek uit en daar wil ik tijd voor hebben. Een wachtlijst instellen dan? En toen bleef het stil…..

Geen nieuwe coachees meer aannemen? Omdat ik zo nodig een boek moet schrijven? Pfff, da’s een lastige keus. Of nóg beter coachen? Zodat een traject nóg korter duurt? Of niet meer acquireren? Oh ja, da’s een goeie. Mmmm, niet verkeerd. En de mensen die spontaan komen, kan ik dan gewoon inplannen.

Hoe doe jij dat? Als eenmaal gemaakte keuzes onder druk komen te staan? Laat het me weten, misschien kan ik er nog wat van leren.

Taboedoorbrekend nieuws

2012-02-14T08:04:00.001-08:00

Vanochtend om 10.40u naar de huisarts. Ik ga niemand vertellen waarom ik daar moet zijn. Sterker nog, ik vertel aan niemand dat ik er heen ga. Het gaat ze niets aan. Want het is vervelend, en mensen hebben er vaak een mening over. Of heb ik er zelf een mening over? En mensen vinden het vervelend om er iets van te zeggen. Of vind ik het zelf vervelend om het te zeggen Of ben ik bang dat een ander het tegen mij zegt? Je stinkt. Zo, dat is er uit. Ik stink. Soms. Maar ik ruik het zelf niet. Dus ik weet ook niet wanneer ik een slechte adem heb en wanneer niet.

Natuurlijk poets ik twee keer per dag mijn tanden. Maar dat schijnt dus niet (genoeg) te zijn. Want het zou wel eens uit mijn maag kunnen komen, die geur. Zegt mijn huisarts. Het klepje dat mijn maag moet afsluiten, doet het misschien niet zo goed. Dus de geuren die daar geproduceerd worden, kunnen zomaar naar buiten. En ik ruik het niet. Maar anderen wel. Zouden ze het tegen mij zeggen, als ze het ruiken? Mijn lief gelukkig wel.

Ik heb nu medicijnen gekregen die hopelijk zorgen dat het klepje wat beter dicht blijft. En de geuren dus ook daar blijven waar ze horen. Ik heb net de eerste capsule ingenomen. En toch nog maar even spoelen met mondwater, mijn coachee moet het niet ruiken natuurlijk. Want dan denkt ie vast dat ik mijn tanden niet vaak genoeg poets. Of denk ik dat als ik een ander ruik? En veroordeel ik dan deze persoon daarom? Is dat de reden waarom ik dit taboe doorbreek en toch met mijn verhaal naar buiten kom? Tja, wie het weet mag het zeggen.

Overzicht geeft tijd om te bloggen

2012-02-07T01:23:00.000-08:00

Slechts één afspraak vandaag, dus tijd genoeg voor allerlei andere zaken die nog gedaan moeten worden. Leuke projecten (nieuwe website, nieuw samenwerkingsverband, nieuwe ideeën), waar nog acties voor open staan. Een offerte, dan wel plan van aanpak, inclusief prijsopgaaf. Workshop voorbereiden van morgenavond (grappig: over uitstelgedrag en effectief gedrag), en ga zo maar door. Waar zal ik beginnen?

Oh, er komt een mailtje binnen, die pak ik eerst wel even….. Zo, ook weer klaar.

Is er nog iets leuks gebeurd op facebook? Even heel snel en nog korter kijken.

Oké, nog één tweet dan, maar dan ga ik aan de slag.

Waarom is het zo moeilijk om echt te beginnen? Ja, ik weet het wel. Zolang ik niet weet waar te beginnen, begin ik niet. Ik mis overzicht. En kan dan geen keuzes maken. Dus, laptop aan de kant. Eerst onder ogen zien wat er eigenlijk allemaal moet gebeuren: overzicht maken. Hoeveel ruimte heb ik de rest van de week nog in mijn agenda? Morgen heb ik ook nog wel wat tijd. De rest van de week niet meer.

Hé, dat is raar? Nu ik overzicht heb, kan ik keuzes maken en weet ik wat ik moet en ga doen. En dat valt best wel mee, zo veel is het niet. Waar heb ik me dan zo druk over gemaakt? Tja, zeg het maar. Maar oefening baart kunst. Met overzicht kan ik veel lekkerder werken, kom ik in een flow. En doe ik veeeeel meer. Heerlijk. En dan heb ik ook zo maar ineens tijd om een blog te schrijven. Tja….

leeg, leeg en alweer: leeg

2012-01-16T04:29:00.000-08:00

Ongeveer twee weken geleden heb ik mij een nieuw doel gesteld in het kader van mijn efficiency verbetering: mijn mailbox mag niet meer dan 30 mailtjes bevatten! Jazeker. Ik ging er even goed voor zitten, nam er echt de tijd voor. En ik ging er zeer voortvarend mee aan de slag; ik dwong mezelf om over elk mailtje een beslissing te nemen: meteen weggooien, eerst nog een actie en dan weggooien of archiveren? Het ging super. Tot ik ineens nog maar 11 mailtjes in mijn inbox had. En dat leek zo mooi: geen scroll balk meer te zien. Dus werd mijn nieuwe doel: geen scroll balk meer in mijn inbox. Heerlijk.

’s Ochtends begin ik eerst mijn mail weg te werken, tot de scroll balk weer verdwenen is. En ik ben heel streng voor mezelf: ik mag alleen met mijn mail aan de slag als ik ook tijd heb om het daadwerkelijk weg te werken. Het werkt super. Maar ’t is net als met het huishouden: je bent nooit klaar. Heb je gedweild, komt er iemand met vieze schoenen binnen. Is de mailbox leeg, komt er weer nieuwe mail binnen.

Ik heb echter ook geleerd dat de aanhouder wint! Dus elke dag begin ik, weer, met frisse moed aan mijn mail en ga ik door tot er geen scroll balk meer te zien is. Gelukkig ben ik ook nogal doel- en resultaatgericht: elke dag weer haal ik mijn doel. De eerste stap blijft echter de grote uitdaging: alleen met mail aan de slag als ik tijd heb om het ook weg te werken. Door mijn nieuwsgierige aard wil ik nog wel eens snel even mijn mail checken, terwijl ik geen tijd heb om er ook maar iets mee te doen. Tja, ik hou van uitdagingen….

tja… 1107: bekeringsactiviteit: huh?

2011-12-22T06:29:00.001-08:00

Wat is jouw missie? En je visie? Wat is een missie eigenlijk? Of een visie? En versta jij hetzelfde onder een missie als ik? Of onder een visie?

Mooi onderwerp, zo aan het eind van het jaar, met Kerst voor de deur en een nieuw jaar om fris mee aan de slag te gaan.

Maar willen we ‘t daarover hebben, dan moeten we wel hetzelfde bedoelen. Dus haal ik de grote Van Dale erbij. Die heeft het altijd bij het juiste eind. Toch? Missie = (r.k.-) bekeringsactiviteit onder niet-katholieken. Oeps, daar kom ik niet echt verder mee. Of wel? Mijn missie is het creëren van een blije wereld met blije mensen. Is dat geen bekeringsactiviteit? Ik wil graag dat iedereen met plezier doet wat gedaan moet worden. Dus wil ik mensen bekeren die dat niet doen. Hm, tja, als kind wou ik ook al dominee worden….

En die visie dan? Weer de grote Van Dale: visie = de wijze waarop men zaken beoordeelt, beschouwt. Kan ik daar wat mee? Mijn visie op de wereld is dat het mogelijk is om een mooiere wereld te creëren, ik geloof dat we met ons allen in staat zijn de wereld een stuk(je) mooier te maken, en beter. En daar wil ik graag mijn bijdrage aan leveren. Anderen overtuigen dat het kan, dat het bestaat: een mooiere wereld, vol liefde en allemaal blije mensen. En dat is wel degelijk een bekeringsactiviteit. Geen katholieke, maar mijn eigen. Laten we er met ons allen iets moois van maken. Iets heel moois. Het kan. Dat weet ik zeker. Jij toch ook?

Ik wens jou/jullie hele fijne kerstdagen, een mooie jaarwisseling en een heel blij 2012!

Ruilen?

2011-12-08T02:22:00.000-08:00

Er lopen momenteel heel veel mannen hier over het erf van de boerderij. Ze planten boompjes, struiken en hagen. Er zijn ook begeleiders bij. Ze kunnen het namelijk niet alleen. Ze staan ver van de arbeidsmarkt af. Zo heet dat. Ze kunnen niet ‘normaal’ functioneren. Maar ja, wat is normaal? Ze passen (nog) niet in een reguliere baan. En dus hebben ze begeleiding nodig. Van hun begeleiders. Van Stichting De Hofstede uit Assen, waar deze ‘deelnemers’, zo heet dat, leren om te functioneren in onze maatschappij.

En waarom hier? Omdat ze onderdeel zijn van een ruilrelatie. Een ruilrelatie tussen stichting De Hofstede en mij. We ruilen: coaching voor tuinwerk. Ik mag de begeleiders coachen, die zelf de deelnemers weer coachen en begeleiden. En in ruil daarvoor komen zij, de deelnemers dus met hun begeleiders, hier om ons te helpen de tuin eens goed onder handen te nemen.

Maatschappelijk Betrokken Ondernemen heet dat officieel. MBO afgekort. Maar ik zeg gewoon ruilen. Het is ouderwetse ruilhandel, waar geen (euro)cent aan te pas komt. En dat is mooi. Dat je op zo’n manier elkaar kunt helpen.

Maar moet je daar mee te koop lopen? Moet dat op de website? Dat je aan MBO doet? Is wel goed voor je imago. Denk ik. Maar ja, het ‘gewone’ coachen is ook gewoon ruilhandel. Maar dan voor geld. Zoveel anders is het niet. Met dit verschil dat de stichting geen geld heeft voor coaching. En wij wel wat hulp kunnen gebruiken in onze tuin. Leuk, toch? Dat dat zo kan? En daar hoef ik niet mee te koop te lopen. Dus staat het niet op mijn website. Maar wel op mijn weblog. Want schrijven erover is ook leuk. Tja…

tja… 1106: collega of concurrent?

2011-11-11T02:17:00.000-08:00

- Er kwamen ook nog twee andere coaches, hè?
- Ja, dat klopt.
- Vind je dat niet erg? Ze zien precies wat jij doet, en hoe. Dat laat je toch niet zien aan je concurrenten?
- Het zijn collega’s.
- Concullega’s dan toch zeker?
- Nee hoor, gewoon collega-coaches.

Vol ongeloof kijken ze me aan, die middag na de Open Praktijk Route van bewusthoogeveen.nl. Ik zie ze denken: die is gek.

Tja, vroeger dacht ik ook zo, als beginnend zelfstandig coach. Dat er te weinig werk was voor alle coaches. En dat ik misschien niet goed genoeg zou zijn. Dat er een strijd zou losbarsten tussen mij en de andere coaches. Dat ik opdrachten binnen moest halen ten koste van anderen. Toen dacht ik in termen van schaarste.

Gelukkig weet ik nu beter. Er is werk te over, ik ben goed genoeg (durf ik inmiddels te zeggen) en er zijn voldoende mensen die graag met een coach in zee gaan. En, inderdaad, er zijn ook genoeg coaches. Maar ik denk inmiddels in termen van overvloed: er is zelfs meer dan genoeg en ik hoef niet iederéén te coachen. Dat leeft een stuk prettiger. Het aantal coaches en opdrachtgevers verandert er niet door. Toch maakt het een wereld van verschil: denken in schaarste of in overvloed.

Ik hoef trouwens ook niet iedereen te kúnnen coachen. Er moet wel een klik zijn. Meestal is die er, soms niet. En dan is het fijn om te kunnen doorverwijzen naar een collega. En ben ik weer blij dat ik collega’s heb. En dat er werk genoeg is. Hoewel, het zou natuurlijk prachtig zijn, als er helemaal geen werk meer was voor coaches. Dan zou iedereen gelukkig zijn en ga ik wat anders doen. Wat dan? Of heb ik dan een coach nodig om dat uit te zoeken? Tja…

Respect of geen respect: dat is de vraag.

2011-10-26T23:36:00.001-07:00

Citaat uit de krant van vandaag: “Er zijn heel veel jonge asielzoekers die terugmoeten. Waarom zou ik voor dit ene geval een uitzondering maken?” Ik ben verontwaardigd. Sinds wanneer is een mens een “geval”? Het had ook “Waarom zou ik deze ene keer een uitzondering maken?” kunnen zijn. Klinkt toch heel anders. En dan nog los van het feit dat een jongen van 18, die al 8 jaar in Nederland woont en volledig ingeburgerd is, terug moet naar Oeganda. Daar hebben we het nog niet eens over. Alleen deze uitspraak. Van een minister nog wel. Van een minister verwacht ik in elk geval meer respect. Is dit een tendens van deze tijd? Dat we met minder respect over mensen spreken? En als een minister het doet, dan mag de gewone burger ook. Toch?

Zo sprak ik gisteren een meneer, die vertelde dat hij zelf wel altijd lachend naar het werk ging, als reactie op wat er op mijn badge stond. En je collega’s ook? Vroeg ik. Nee, die niet. Ze hadden er net één ontslagen, dat was zo’n chagrijn.

En dan sta ik even met mijn mond vol tanden. Zo praat je toch niet over mensen? Denk ik dan. Helemaal niet tegen vreemden. Misschien ken ik die meneer wel, die ontslagen is. En misschien was er wel van alles aan de hand, waardoor hij wat minder kon genieten. Of niet meer mee kon komen met de veranderingen die van hem werden verwacht. Ik was teleurgesteld. Maar wist ook niet goed hoe te reageren.

Moet je dan met je wijsvingertje omhoog zeggen dat het niet netjes is om zo over mensen te praten? Of kun je iemand op een andere manier duidelijk maken dat hier sprake is gebrek aan respect? Dat hij het ook niet fijn zou vinden als anderen zo over hem zouden praten? Ik weet het niet. Wie heeft er een suggestie?

Acquisitie: geld verdienen als prettige bijwerking

2011-10-20T05:58:00.000-07:00

Daar zie ik altijd zo tegen op. Gesprekken voeren om werk binnen te halen, om nieuwe opdrachten te scoren (klinkt ook zo lekker hebberig). Maar als coach moet je natuurlijk blijven acquireren. Hoe sneller een traject is afgerond, hoe eerder de volgende kan beginnen. Maar dan moet ie wel klaar staan natuurlijk. Dus moet ook ik acquireren. Juist als het druk is. Wanneer je het dus niet doet.

Ik pak het nu anders aan, op aanraden van anderen trouwens. Het voelt niet goed om met mensen in gesprek te gaan om geld aan hen te verdienen. Hoewel dat natuurlijk wel zo gaat. Geld is voor mij een noodzakelijk kwaad. Je kunt er nou eenmaal niet zonder in onze huidige samenleving. Mijn core business echter is mensen blij maken. Zodat ze met plezier hun werk doen. Wat dan ook beter lukt. Dat doe ik door te coachen, maar ook door met mensen in gesprek te gaan. Meestal ben ik best wel een gezellige gesprekspartner. Al zeg ik het zelf. En ik kan ook nog eens goed luisteren. Dus bel ik zakenrelaties, die ik al een tijdje niet meer gezien of gesproken heb, en maak een afspraak om even bij te kletsen. Gewoon voor de gezelligheid. Even horen hoe het is. En dat vinden ze leuk. Daar worden ze blij van. Ik ook trouwens. En dat is dan weer mooi meegenomen. Of het allerbelangrijkste? Ik kan alleen maar anderen blij maken als ik het zelf ook ben.

En weet je wat het allerleukste is? Een groot aantal van de mensen met wie ik gesproken heb, heeft waarschijnlijk ook nog werk voor mij. Dat noem ik nou een prettige bijwerking. Toch? Geld-verdienen als prettige-bijwerking van mensen-blij-maken. Dat is acquisitie.

tja… 1105: ik flirt (niet) met jou

2011-10-12T03:08:00.000-07:00

- ‘Ik kom niet voor zaken, maar voor jou.’

- We voeren een leuk gesprek, maar hij komt steeds dichterbij me staan. Ik wijk verder achteruit, tot ik tegen een tafel bots.

- Hij gaat bij de deur staan van zijn té kleine kantoor, zodat ik heel dicht bij hem langs moet lopen. Hij pakt mijn schouders vast en geeft me drie zoenen op mijn wangen. Ik ben woest.

Eén keer is een incident, twee keer is toeval, drie keer is een patroon. Drie voorbeelden van gedrag dat ik blijkbaar oproep, maar beslist niet wíl. Wat doe ik waardoor mij dit overkomt? En moet ik me dan anders gaan gedragen? Nee, dat wil ik niet. Ik bén vrolijk, open, leg graag en makkelijk contact, ben belangstellend. En dat wil ik allemaal blijven. Maar niet met bovenstaande effecten graag. Dus ga ik naar Nelleke Mulder. Ik heb haar ooit horen vertellen over kleding en de eerste indruk. Ik kom met een heleboel tips thuis. Ik kleed me namelijk nogal lief. Dus koop ik een strenge zwarte bril en volg ook haar andere tips op. Vervolgens ga ik weer netwerken, net als eerder. En het werkt! Mannen zien me ineens in mijn professie als coach en ondernemer, als gelijkwaardig. Niet meer als het ‘vrouwtje dat versierd wil worden’. Ongelofelijk, maar waar. En doordat ze me nu anders zien, loopt het gesprek ook anders. Hebben de vragen die ik stel een andere lading. Niet meer: ik flirt met jou; maar: ik kan iets voor jouw bedrijf betekenen. En daar voel ik me een stuk prettiger bij.

Zo prettig zelfs, dat ik bereid ben mijn eigen houding ook nog even onder de loep te nemen. En ja, ik blijk toch wel wat flirterig ingesteld te zijn. Is dat erg? Ach, je kunt tegenwoordig overal cursussen zakelijk flirten volgen. Die heb ik in elk geval niet nodig.

Kiezen: voor of tegen? Bewust of onbewust?

2011-10-06T03:11:00.000-07:00

Ik heb er weer zin in vandaag, ondanks dat ik geen afspraken meer heb. Morgen pas weer. En ik ben redelijk bíj met alles wat ik nog moest doen; dat voelt heel goed trouwens. Dus ik kan kiezen waar ik me vandaag verder mee bezig ga houden. Worden het mijn nieuwe initiatieven? Ga ik die verder uitwerken? Of mijn nieuwe webteksten? Of toch het verder promoten van mijn nieuwe ruimte? En de verdere aankleding daarvan? Of moeten er toch nog wat dingetjes gedaan worden die zijn blijven liggen?

Tjongejonge, wat een keus. En daar schuilt ook het gevaar. Voor mij althans. Ik vind kiezen lastig, want er valt altijd iets af. Je kunt namelijk vóór iets kiezen of tegen iets. En als je tégen kiest, dan valt er dus iets af. Ik wil namelijk altijd alles. Maar dat kan natuurlijk niet. Dat weet ik ook wel. Dus moet ik kiezen. Als ik nou eens probeer om vóór iets te kiezen? En me te realiseren dat de rest daarna aan de beurt komt? Is het zo simpel?

Ik heb het boek “Het slimme onbewuste” gelezen, van Ap Dijksterhuis. En daaruit heb ik geleerd dat je onbewuste veel meer weet dan je bewuste; en ook veel meer tegelijk kàn; en ook nog eens heel goede keuzes kan maken. Dus als ik een lastige keus moet maken, zet ik eerst heel bewust alles op een rijtje. Zoals ik hierboven heb gedaan. Vervolgens ga ik even iets heel anders doen, bv even een boterham eten (’t is tenslotte bijna etenstijd). En dan kan mijn onbewuste met de materie aan de slag. Na het eten vraag ik mezelf dan weer af wat ik zal gaan doen. En dan geeft mijn onbewuste het goede antwoord. Tenminste, dan krijg ik een antwoord, en dat is dan voor mij het goede antwoord. Tja, zo simpel is het. Toch? Eet smakelijk.

Flexibel minder werken, maar hoe?

2011-09-23T07:17:00.000-07:00

Ik heb besloten minder te gaan werken. Niet vijf dagen in de week maar ‘slechts’ vier. Goed, hè? Vind ik. Ja, dat kan ik me veroorloven. Gewoon een beetje efficiënter werken, denk ik dan. Moet kunnen. Toch? En die vijfde dag mag ik wat anders doen. Ik mag ook wel met mijn werk bezig zijn, vind ik, maar het hoeft niet. Van mezelf. Voelt heel goed eigenlijk. Kom ik eindelijk weer eens wat meer toe aan bijvoorbeeld vakliteratuur lezen. Of gewoon lekker een dagje wandelen. Of mijn kantoor eens verder opruimen. Of achterstallige klusjes afronden. Of een conferentie bezoeken, zoals gisteren. Maar dat deed ik overigens wel altijd al. Wat weer heel goed is voor mijn inspiratie en voor mijn professionele ontwikkeling. Want dat gaat ook altijd maar door.

Nu dus een extra dag in de week vrij. Maar welke dag? Dat is even zoeken. Vrijdag? Of woensdag? Nee, vrijdag. Ja, dat is goed. En ik wil het in mijn agenda zetten: vrij op de vrijdag. Maar dat is ook wel eng. Stel dat er een hele mooie, goedbetaalde opdracht voorbij komt, die alleen op vrijdag kan? Nou, dan neem ik toch een andere dag vrij? Ja, maar dat probleem kan zich natuurlijk bij elke dag voordoen. En ik moet wel mijn brood verdienen. Nou ja moeten, dat wil ik. En ik vind het leuk. Maar hoe moet het dan? En ineens weet ik het: zodra er in een week op vier dagen afspraken staan, is de vijfde dag mijn vrije dag. Dat kan inderdaad elke week verschillen. En dat bepaal ik dus ook pas als er op vier dagen afspraken staan. Revolutionair, zo voelt dat. Daar word ik gewoon blij van. Hoe simpel kan het zijn, toch? Maar ja, je moet natuurlijk wel die mogelijkheid hebben. Of zoeken. Succes.

Van lachendnaarjewerk naar lachend op het werk

2011-09-16T02:26:00.001-07:00

Ik kreeg net een telefoontje van RTV Drenthe. Of ik ook lachworkshops geef. Of lachtherapie. Ze hadden mijn naam doorgekregen van een collega-coach. En mijn website sprak wel aan: lachendnaarjewerk.nl. Maar nee, ik geef geen lachworkshops. En nee, ook geen lachtherapie. Hoewel er wel altijd wordt gelachen tijdens mijn coach-gesprekken. Want humor relativeert zo lekker Ik zeg altijd: als je om jezelf kunt lachen, heb je eindeloos veel lol.

Maar dit moet gaan over lachen op het werk, niet zo zeer over lachend naar het werk. Naar aanleiding van twee Franse nieuwslezeressen die de slappe lach kregen tijdens het voorlezen van slecht nieuws over de crisis. Hoe ontstaat de slappe lach? En wat is de link tussen lachen en werk? Oh, maar daar kan ik wel wat mee. Natuurlijk is je werk leuker als er ook regelmatig gelachen wordt. En zo kan ik nog wel meer voordelen bedenken van lachen op het werk. Ik word goedgekeurd. Ik mag het interview doen, live op de radio, straks om kwart voor twaalf. Toch wel spannend. Moet ik me nog verder voorbereiden? Zullen ze nog dingen vragen die ik misschien niet weet? Hoe zit het scheikundig met lachen? Met endorfinen en cortisol en stress en zo? Vind ik eigenlijk helemaal niet zo interessant. Lachen is toch gewoon leuk? En het is toch duidelijk dat je je prettiger voelt als je lacht? Of net gelachen hebt? En voor je medemens is het toch ook duidelijk? Lachen is gezond. Moet ik dat nog gaan bewijzen? Of moet je het gewoon gaan doen? Ga maar eens met een aantal mensen lachen. Gewoon beginnen. Ook als is er niets om om te lachen. Gewoon hahahahaha, hohohohoho, hihihihihihi, hehehehehe, en huhuhuhuhu. Zien hoe lang het duurt voordat iedereen echt lacht. En hoe lang je het kunt volhouden om niet te lachen.

Van lopende projecten naar doodlopende projecten

2011-09-09T00:23:00.000-07:00

Het wordt tijd dat ik mijn postbakje, op mijn bureau, weer eens onder handen neem. Zie ik. Het puilt uit. En dat is nog zacht uitgedrukt. Maar dat vind ik lastig. Want in dat postbakje verdwijnt onder andere alles waarvan ik nog niet weet wat ik er mee moet. Of wil. Of waar ik nog wat mee wil, maar nu de tijd nog niet voor heb. Of vind. Maar wat wel onder mijn aandacht moet blijven, want anders vergeet ik het. Vrees ik (of zou dat niet erg zijn?). Ook mijn lopende projecten zitten in dat uitpuilende bakje. Maar sommige lopen niet zo hard (meer). En het bakje wordt voller en voller. Hardlopende projecten worden soms langzaam-lopend, of niet-lopend, tot zelfs doodlopend. En wat doe je er dan mee? Archiveren? Of kan het gewoon weg? Of alleen digitaal bewaren? Maar kan ik het dan wel terugvinden? Verdwijnt het dan niet uit mijn blikveld? Allemaal vragen waar ik vandaag een antwoord op wil vinden. Anders blijft het bakje uitpuilen. Maar: wat zit er eigenlijk precies in dat bakje?

Aantekeningen, gespreksverslagen, folders, ideeën, uitgeprinte artikelen die de moeite van het lezen waard zijn. Dacht ik toen. Maar ik heb ze nog steeds niet gelezen En als ik ze gelezen heb, kunnen ze dan weg? Van dat soort dingen. Maar ook ideeën voor nieuwe projecten. Of gespreksverslagen van samenwerkingsverbanden. Waar ooit nog wel eens geld mee verdiend zal worden. Geweldige domeinnamen heb ik inmiddels al geclaimd. Omdat we zulke leuke ideeën hebben. En omdat samenwerken zo leuk is. Maar soms worden afspraken afgezegd. Of doe ik het zelf. Want er komen betaalde opdrachten tussendoor. En dat gaat voor. En dan verdwijnt zo’n leuk idee, met zo’n leuke samenwerkingspartner, naar de achtergrond. En zo wordt het soms een doodlopend project. Waar je natuurlijk wel aan kunt blijven trekken. Maar ja, dan wordt het ook zo’n dood paard. En dat trekt zo zwaar. Dus maak ik er gewoon maar leuke herinneringen van. En wie weet komt me dat ooit nog eens van pas. Of niet.

De automatische piloot uitschakelen, svp!

2011-09-01T05:53:00.000-07:00

Soms kunnen kinderen, of anderen, je het bloed onder de nagels vandaan halen. En vooral die van een ander natuurlijk. Het gebeurt mij ook nog wel eens. En dan reageer ik als door een wesp gestoken. Waarom kan ik dat niet laten? Waarom blijf ik niet gewoon rustig? Mijn adrenaline stijgt, ik voel me aangevallen. En aangezien voor mij de aanval de beste verdediging is, sla ik terug. Met woorden weliswaar, maar toch. En achteraf denk ik dan: dat zou toch anders moeten kunnen, dat is toch niet nodig? En dat kan ook anders. Ik weet het wel. Dus ben ik nu met mindfulness bezig. Maar dat gaat me niet snel genoeg. Want ik kan nog steeds zo fel reageren als ik mij aangevallen voel. Zou ik niet gewoon een soort van trainingsprogramma kunnen maken voor sneller resultaat? Om op díe momenten dat het handig is je automatische piloot te kunnen uitschakelen? Gewoon een korte workshop, of cursus, en dan maar oefenen. Nog een keer een terugkom-sessie en klaar! Daar hebben vast meer mensen baat bij. En belang bij.

In de cursus gaan we elkaar dan steeds triggeren en oefenen we het niet-reageren. Of beter: het niet op de automatische piloot reageren. Ieder kiest dan een vorm van reageren, die goed bij je past. Bijvoorbeeld even glimlachen (is misschien te moeilijk). Even gaan verzitten of zo. Of even de andere kant opkijken, even een time-out nemen. Net als met volleybal of tennis: eindeloos de opslag oefenen. Tot het helemaal goed gaat. En dan gaat het in de wedstrijd ook steeds beter.

Zal ik het eerst zelf maar eens proberen? Kijken of het werkt? Maar dan heb ik wel iemand nodig om mee te oefenen natuurlijk. Iemand die mij steeds weer triggert, waar ik dan glimlachend op reageer. Lijkt me wel wat. Wie biedt zich aan?

Geslaagd!

2011-07-11T04:12:00.000-07:00

Ik ben geslaagd, weer een diploma erbij. Ik mag mij nu gediplomeerd teamcoach noemen. Na een best wel pittige studie van bijna een jaar. Was het nodig? Nóg een diploma? Ben ik nu beter? Beter dan eerst? Of beter dan een ander? Waarom ga ik elke keer weer studeren? Omdat ik mezelf niet goed genoeg vind? Omdat er altijd weer meer te leren valt? Omdat het altijd nog beter kan? En hoe lang ga je daarmee door? Hoe lang blijf je leren? Of hoe lang blijf IK leren? Is het ooit goed? Zal ik ooit genoeg geleerd hebben?

Tja, goede vragen allemaal. Ik vind leren leuk. En aangezien je nooit alles kunt weten, zal er altijd wat te leren blijven. Hoewel ik natuurlijk niet alles interessant vind. Maar wat met mijn vak te maken heeft, blijft boeiend. En ook daarin valt nog veel te leren. Wanneer ben je dan een goede coach? Of: wanneer ben ik een goede coach? Hoeveel diploma’s heb ik nodig om een goede coach te zijn? En betekent elk diploma dat ik weer een betere coach ben geworden? De vraag stellen is haar beantwoorden: nee, natuurlijk niet. Maar ik heb wel veel geleerd wat ik goed kan toepassen. En waar ik goede interventies mee kan doen, bijvoorbeeld bij een teamcoaching. Ben ik dan een betere coach? Als ik een breder interventie repertoire heb? Nee, niet per definitie. Het gaat er om hoe je het in de praktijk brengt. Hoe je ermee om gaat. En of de coachees, of het nou teams of individuen zijn, er iets aan hebben. En er iets mee kunnen. En dan maakt het niet uit hoe groot mijn repertoire is. Als een ander weer lachend naar het werk gaat en weer verder kan, dan is het goed. En dan heb ik goed werk geleverd. Ongeacht het aantal diploma’s dat ik heb. Toch?

tja… 1104: Leven om te werken of werken om te leven?

2011-06-20T04:57:00.001-07:00

Ik kijk nog eens naar het prachtige bloemstukje. Vorige week gekregen van mijn schoonzus. Wat is ‘t mooi! En wat een werk zit er in. Ik heb daar geen tijd voor. Oh nee? Zij maakt er tijd voor. Maar zij werkt parttime, denk ik dan. Net als haar man, mijn broer. Hij zegt: ik leef niet om te werken, maar ik werk om te leven. En ik dan? Werk ik om te leven of leef ik om te werken?

Ik neem nog een slokje koffie en kijk weer naar het bloemstukje. Wil ik dat ook kunnen maken? Misschien. Dan kan ik andere dingen niet doen. Of ik ga minder werken. Maar mijn werk is mijn passie: ik wil niet minder werken.

Tot voor een paar minuten wist ik het wel: je kunt beter werken om te leven, dan leven om te werken. Nu weet ik het niet meer. Dankzij het bloemstukje. Werk ik om te leven? Dat zou betekenen dat werken van ondergeschikt belang is, een noodzakelijk kwaad. Dat leven belangrijker is dan werken. Werken is toch ook leven? En mijn werk is leuk. Nee, ik hóéf niet fulltime te werken, mijn lief brengt ook voldoende binnen. Maar ik doe het wel, fulltime werken. Omdat ik het zo leuk vind. En er zo blij van word. En andere mensen ook. Daar is toch niets mis mee? Nee, zeker niet. Werken en leven sluiten elkaar namelijk niet uit. Werken ís leven. En als je werk hebt, waar je helemaal blij van wordt, is het ook helemaal goed. Vind ik. En een ander mag daar anders over denken. Vind ik.

En jij? Werk jij om te leven of leef jij om te werken? En hoe staat het dan met je werk-privé-balans?

Wanneer heb je genoeg geleerd?

2011-06-15T04:21:00.000-07:00

Zou het (of zou ik) nu wat rustiger worden? Nee, zegt mijn lief. Bij jou wordt het nooit rustig. Misschien heeft hij gelijk. Misschien ook niet. Mijn studie nadert zijn einde. En dat is toch ook wel fijn. Het is wel veel: volop in het werk, vrijwilligerswerk, een gezin, een groot erf rond de boerderij, familie en vrienden, en oh ja, mijn studie. Waarom doe ik dat dan telkens weer? Een studie oppakken? Omdat ik leren leuk vind? Ja. Omdat ik denk dat ik nog steeds niet goed genoeg ben?

Ja. Maar wanneer is het dan wel goed genoeg? Wie heeft daar een antwoord op?

Of ben ik nooit tevreden? Nee, dat is het ook niet. Ik ben erg tevreden met mijn leven, met mijn werk, met alles en iedereen om me heen. Maar dan hoef ik toch ook niet meer verder te leren? Mijn werk loopt toch goed? Ja, en ik houd van leren. Zou er een tijd komen waarop ik niet meer leer? Ben ik dan nooit klaar? Zou ik dat willen? Klaar zijn? En niets meer hoeven leren? Zou het leven dan niet saai worden? Ik hou wel van uitdagingen. En ik hou niet van saai. Ik vind het leuk om te leren. Maar ik realiseer me ook dat hoe meer ik weet, hoe meer ik me weet dat ik nog lang niet alles weet. Wil ik dan alles weten? Nou, misschien wel. Maar ik weet ook dat dat onmogelijk is. Er valt zoveel te weten, dat past nooit allemaal in mijn hersenpan. En als het er in zou passen, heb ik niet de tijd van leven om het er allemaal in te stoppen. Toch?

Conclusie: ik kan en mag ook stoppen met leren. Maar dáárvoor weet ik nog niet genoeg, om te kunnen stoppen met leren. Vind ik. En zo draai ik in kringetjes rond. Maar ook dat is weer leuk. Want ik hou ook niet zo van statisch. Ik ben meer van het dynamische. Dus: ik ga gewoon door. Met leren. En met genieten. Jij ook?

tja… 1103: De kracht van vragen

2011-05-19T05:08:00.000-07:00

Wat doe je ‘t eerst als je ’s ochtends de badkamer binnenloopt? Begin je met tandenpoetsen bijvoorbeeld? En waar begin je dan? Links onder? Rechtsboven? Aan de voorkant? Geen flauw idee? Ik ook niet. En dat is maar goed ook. Je zou toch gek worden als je overal over moet nadenken.

Veel dingen doen we onbewust, gelukkig wel. Maar het nadeel hiervan is dat we in oude patronen vallen. En soms willen we dat niet (meer). Hoe kom je dan los van die patronen? Hoe doorbreek je een automatisme? Door vragen te stellen. Of door vragen te laten stellen.

Wat maakt dat je doet wat je doet? Maar wat je niet wilt? En wat je je elke keer weer voorneemt om niet te doen? Maar toch doet? Welke drijfveren en motieven zitten er achter? Welke overtuigingen spelen een rol? Wat is je overlevingsstrategie geworden? En wat is je eerste natuur dan? En welke tweede natuur heb je je aangeleerd?

Door te vragen ontstaat bewustwording. Dat is het toverwoord. Maar hoe word je bewust? Dat kun je trainen. En natuurlijk door je te laten bevragen. Dan ga je nadenken. Nadenken over zaken waar je vaak niet over nadenkt. En als je besluit om na te denken over iets simpels als lopen, dan weet je soms bijna niet meer hoe het moet. Dat is ook bewustwording.

Hoe doe jij dat? Doe jij ook wel eens iets wat je niet wilt? Laten we dan samen eens kijken hoe dat komt. En hoe je het anders kunt gaan doen. Zodat je bereikt wat je wilt bereiken en doet wat je wilt doen. Of moet, dat kan ook natuurlijk. Maar wel met plezier.

Kiezen, samenwerken, kids in bizz en het Rode Kruis

2011-04-29T03:12:00.001-07:00

April: een drukke maand: heel veel coachingsgesprekken, zowel individueel als met en in teams. Maar ook met andere leuke dingen. Zo heb ik als zakelijk begeleider meegedaan aan een project van Jong Ondernemen: kids in bizz. Kinderen uit groep 8 kennis laten maken met ondernemen. Erg leuk om te doen. Vanochtend hebben we het afgesloten.

30 kinderen in een klas, een meester en ik. En dan kinderen leren wat ondernemen is. Ze moesten een eigen bedrijfje opzetten en Fair Trade producten verkopen, voor een goed doel. En dat werd het Rode Kruis, want de ramp in Japan met de tsunami en de kerncentrale speelde op het moment dat er een goed doel moest worden gekozen. Dat is best lastig: met 30 kinderen, die samen 5 bedrijfjes vormen, één goed doel kiezen. En als er uiteindelijk twee goede doelen overblijven, moet er nog één afvallen. Maar ook dat is gelukt.

Als er bedrijfjes gevormd worden, wil natuurlijk iedereen directeur worden. Ook daar moet een keus gemaakt worden. En gaan verschillende bedrijfjes dezelfde producten verkopen, ontstaat er onderlinge concurrentie. Komt dat de verkoopcijfers en de winst ten goede? Nee. Dus weer kiezen. En dan moet er ook nog samengewerkt worden. Dat viel niet altijd mee.

Maar het is gelukt. De kinderen hebben een verkoopdag georganiseerd, de verlies- en winstrekening is opgemaakt, en de winst, maar liefst €245, kan overgemaakt worden naar het Rode Kruis. Of gaan ze toch nog iemand van de organisatie uitnodigen om een check te overhandigen? Weer moet er gekozen worden.

Zo leer je op jonge leeftijd al wat keuzes maken is, wat het betekent en wat de consequenties zijn. En daar kan ik dan weer wat van leren. Leuk, zo’n project.

Mijn kwaliteiten en Santiago de Compostela

2011-04-19T01:54:00.001-07:00

Wat zijn mijn kwaliteiten? Hoe gebruik ik ze en wanneer zet ik ze in?

Nu ik heb ontdekt dat ik goed ben in ramp-reflectie en niet zo goed in succes-reflectie, heb ik besloten me te bekwamen in het laatste.

Succes-reflectie: wat doe ik waardoor iets goed gaat? Juist dat wat ik vanzelfsprekend goed doe, zie ik niet. Dat moet ik aan anderen vragen. En pas dan zie ik het zelf. Maar ik heb ook geleerd dat je niet naast je schoenen mag lopen. Tja, hoe moet ik dat combineren? Wel mijn kwaliteiten opzoeken en zien, maar er niet over praten. Óf: er niet mee te koop lopen. Soms moet dat echter wel, anders krijg ik natuurlijk nooit nieuwe klanten. Als ik vertel dat ik niet zo goed ben, gaan ze naar een ander. Die wel vertelt dat ie goed is. Dilemma!

Of is het misschien niet zo erg om te vertellen waar ik goed in ben? Dan ben ik toch niet meteen arrogant? Zo van: kijk mij eens, kijk eens hoe goed ik ben? Ik zeg toch niet: zie je wel dat ik beter ben dan jij? Als ik ergens goed in ben, wil dat nog niet zeggen dat ik beter ben dan jij? Misschien wel anders, maar niet beter. Jij hebt weer andere kwaliteiten dan ik. Of misschien wel dezelfde. En dat is toch mooi? Daarmee maken we een mooiere wereld. Met al onze kwaliteiten.

Vorige week ben ik begonnen aan mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela, samen met Gerry. De eerste drie wandeldagen zitten erop. En dat lopen moet een doel hebben. Vind ik. Daarom heb ik besloten om tijdens het lopen eens goed na te denken over mijn kwaliteiten. Mooie opdracht overigens. Past goed in mijn succes-reflectie. Dus eigenlijk ga ik door op de oude voet: datgene waar ik niet zo goed in ben, verbeteren….

Van succes naar succes

2011-04-05T01:18:00.000-07:00

Ramp-reflectie of succes-reflectie: wat een verschil! Nu ik de succes-reflectie heb ontdekt, merk ik ook hoeveel meer kracht daar van uitgaat, en hoe motiverend het is. In tegenstelling overigens tot ramp-reflectie, waar eerst een negatief gevoel aan ten grondslag ligt: wat heb ik fout gedaan? Of wat had ik beter kunnen doen? En hoe kan ik het de volgende keer beter doen? Of anders? En dan wéér kijken wat er nóg beter kan. Weinig tijd dus om te genieten van je succes(je).

Maar bij succes-reflectie werkt het totaal anders: wat heb ik goed gedaan? Waarom liep het zo goed? Wat is mijn aandeel daarin? Op deze manier denken geeft een goed gevoel, daar word ik blij van. En met dat blije gevoel doe ik het de volgende keer wéér goed. En wéét ik tenminste wat ik doe, wat er goed ging. Ik word me steeds meer bewust van mijn kwaliteiten. Waardoor ik ze nog beter kan inzetten. En nog meer geniet. Een succes-spiraal noemen ze dat. Heb ik ooit geleerd bij een opleiding tot trainer, bij Karin de Galan. Zorg dat je deelnemers weten wat goed gaat, bouw dat uit en bouw daarop voort. Laat ze daarmee oefenen en het wordt vanzelfsprekend gedrag. Oefening baart kunst. Dan kom je in de succes-spiraal, die alleen maar omhoog voert. En als je steeds meer dingen goed doet, is er steeds minder ruimte voor dingen die niet goed gaan. Daar worden we toch allemaal blij van? Of niet? Ik wel in elk geval. En ik gun het iedereen. Vooral in een samenleving waarin het normaal is om te zien wat niet goed gaat en niet te benoemen wat wel goed gaat. Dus allemaal aan de succes-reflectie en de succes-spiraal. Kom maar op !

Rust en een te hoge werkdruk

2011-03-29T04:58:00.000-07:00

Eindelijk weer wat rust in de tent. En dat is toch wel heel lekker. Mijn agenda is weer te overzien, ik loop niet steeds meer achter me zelf aan, en ik heb het gevoel dat ik nu weet hoe ik té drukke tijden kan voorkomen. Denk ik.

Want wat ging er in feite mis? Ik hield geen rekening met voorbereidingen en uitwerkingen van de afspraken in mijn agenda. Dus dat moest er dan gewoon tussendoor. En ik werk juist met een papieren agenda, een hele grote nog wel, om het overzicht te kunnen houden. Maar ja, dan moet je daar natuurlijk wel wat mee doen. En dat doe ik nu. Pas. Ja, pas. Maar ik doe het wel. Als er afspraken komen waar wat meer voorbereiding inzit, plan ik dat ook in in mijn agenda. En als er meer nawerk uit een afspraak komt, plan ik dat ook in. Dus ik ben nu heel tevreden met mijn agenda. Ik zeg ook zomaar tegen iemand dat ik vol zit. Is wel heel nieuw. En het werkt echt. Voor mij.

Maar ’t was ook wel nodig. Ik kreeg gisteren een nieuwsbrief onder ogen van een collega-coach en zij schreef over ’10 symptomen van te hoge werkdruk’. Aangezien ik al een keer ben ingestort, trekt dit altijd mijn aandacht. En daarin las ik dat ook pijn in je armen een signaal kan zijn van te hoge werkdruk. Weliswaar in combinatie met andere klachten, die ik overigens niet heb. Maar ik heb al wel maanden pijn in mijn armen. De ene keer meer dan de andere. En het was onverklaarbaar. Dacht ik. Nu dus niet meer, nu weet ik dat ik het tóch te druk had. En door een beter agendabeheer lost zich dat nu vanzelf op. Als ik me daar maar aan houd.

De eerste week gaat in elk geval goed. En ook volgende week zit vol. En daar komt niets meer bij. Goed, hè?

tja… 1102: Goed of niet goed?

2011-03-23T06:37:00.001-07:00

Vraag mij wat ik goed kan en ik benoem wat beter kan. Dat kan ik namelijk goed. Ramp-reflectie heet dat. En u? Bent u ook goed in ramp-reflectie?

Ik vind het leuk om te kijken naar wat ik niet goed doe, of wat beter kan. Daar reflecteer ik op. En de volgende keer doe ik het beter. Op deze manier leer ik. En er blijft altijd wel iets dat nog beter kan. Toch? Ik doe dus aan ramp-reflectie. Maar om Senior Practitioner Coach te worden moet je vertellen waar je goed in bent. En daar ben ik dan weer niet zo goed in. Succes-reflectie valt nog niet mee. Toch?

Wat doe ik, waardoor mijn coaching succesvol is? Pfff, lastige vraag. Oh ja, ik stel vragen die leiden tot bewustwording. En dan treedt er bijna als vanzelf een proces van verandering op. In de richting die mensen willen. Ik kan goed doorvragen. En ik kan snel tot de kern van de coachvraag komen. Waardoor mensen weer verder kunnen. En blij worden.

Dat wist ik niet meer, toen ik voor de titel Senior Practitioner Coach ging. Oh jee, ook nog faalangst! Ik moet dus aan de succes-reflectie. Het coachen gaat goed, dat weet ik en dat hoor ik. Navertellen wat ik goed kan is een ander verhaal. Vooral als je geleerd hebt dat een negen nog geen tien is. En het dus altijd beter kan.

Ik heb mijn eigen handelen eens goed onder de loep genomen. En anderen daarop bevraagd. En nu weet ik het. Zo ongeveer. En kan ik het vertellen. Nu ben ik dus echt de titel Senior Practitioner Coach waard. Ik heb het diploma al in huis. Nu nog een mooie plekje zoeken.

Inbraak in je huis of bij je thuis?

2011-03-22T06:10:00.001-07:00

Het is nu drie weken geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Meestal schrijf ik twee à drie keer per week. Ja, het was druk, heel druk. Maar schrijven ging altijd zo makkelijk, gewoon tussendoor. Komt het door de inbraak? Heeft dat toch meer impact gehad?

De eerste week na onze vakantie, twee dagen eerder terug vanwege de inbraak, stond vol gepland met afspraken. En daar tussendoor moest er nog van alles geregeld worden. En komen vragen boven als: hoe beveiligen we de boerderij? Komen ze nog weer terug? Is ons huis veilig genoeg? Waarom doet de politie verder niets? Maar ik ben geen moment bang geweest. En ook het feit dat er vreemden in onze boerderij waren, doet me niet zo veel. Terwijl dat de meest gehoorde opmerking van anderen is. Waarom heb ik daar geen last van?

De boerderij is van mijn lief; ik ben bij hem ingetrokken. En de boerderij blijft ook van mijn lief, want hij is boer. Is dat het? Of ben ik er aan gewend dat anderen rondlopen in wat mijn thuis is? Er komen hier veel mensen over de vloer. Of komt het doordat ik heb geaccepteerd dat zijn kinderen hier wonen, dat het hun huis is? En dat het dus ook daarom nooit helemaal het huis van mijn lief en mij zal zijn? Dat zij in onze slaapkamer rondlopen, alsof die van hen is? Is dat het? Klinkt erg aannemelijk. Mijn lief en ik hebben hier nooit met ons tweeën gewoond, zijn kinderen waren hier eerder dan ik. Ik heb mijn plekje hier echt moeten vinden. En dan denk ik nog wel eens terug aan mijn vorige huis, dat helemaal alleen van mij was, en waar inbrekers, of kinderen van anderen, zich nooit het huis toe-eigenden. Tja, dat zal het zijn. De boerderij is niet van mij, wel van mijn lief, en ook van zijn kinderen. Maar het is wel mijn thuis, en dat is het belangrijkste. Daar kan geen inbreker wat aan doen. En zo is ’t maar net.

Inbraak: wat doet het met mij?

2011-02-28T02:18:00.001-08:00

Ik kan moeilijk aan de slag komen vandaag. En daar heb ik meestal niet zo’n moeite mee na de vakantie. Nu deze echter abrupt is afgebroken omdat er bij ons is ingebroken, is dat blijkbaar anders.

Twee dagen voor onze geplande terugreis worden we ’s ochtends vroeg uit bed gebeld: er is ingebroken in jullie boerderij. Oh. En nu? We raken gelukkig niet in paniek, bespreken de situatie en besluiten zo snel mogelijk terug te gaan naar Nederland. En we slaan aan het bellen. Tussendoor koffers pakken, kinderen uitleggen wat er is gebeurd, auto ophalen die we voor vandaag hebben gehuurd. ’s Avonds kunnen we terug vliegen, met een tussenstop in Dublin midden in de nacht, en zijn dan zondag aan het eind van de ochtend thuis. We houden contact met het thuisfront, waar ook van alles gedaan moet worden: politie en recherche, repareren wat kapot is, zodat er niemand ongenood binnen kan komen, opruimen van de chaos. En wij genieten tussendoor van onze laatste vakantiedag. Af en toe schiet ons iets te binnen dat thuis ook nog geregeld moet worden. Lang leve de mobiele telefoon.

Zondag weer thuis: het valt nog wel wat mee. Uiteraard is er van alles meegenomen dat we liever hadden gehouden, maar het kon erger. Ik was al ons ondergoed, waar ook in is gewroet. Zolang het licht is, hebben we nergens last van. We praten er veel over. Maar als het donker is, vragen we ons toch af of de auto’s nu echt zo langzaam voorbij rijden. Of is het verbeelding? En als we in bed liggen, liggen we te luisteren: horen we iets? Wat, als ze terug komen? En als we dan thuis zijn? Gelukkig slapen we goed, na een hele korte vorige nacht.

Vandaag zou alles weer gewoon moeten zijn. Maar de verzekering moet gebeld, er moet nog aangifte worden gedaan. Zijn we nog iets vergeten? En ik probeer weer aan het werk te gaan. De stemming is echter anders. Het vertrouwen in de veiligheid van ons huis is weg. Toch stuur ik op tijd een Wijsheid van de week de wereld in: Elke bedreiging biedt weer kansen. Alleen zie ik ze nu nog niet in deze bedreiging. Zou dat nog komen? Kan ik hier nog een kans uit halen? Ik kan het me niet voorstellen. En dan zou toch eerst mijn stemming om moeten slaan. Tja, de tijd zal het leren. En zal ook ons vertrouwen weer herstellen.

Te veel ideeën en prioriteiten stellen

2011-02-16T02:41:00.000-08:00

Oh, oh, is de rust eindelijk weer een beetje teruggekeerd in mijn leven (mijn stekkie gevonden hier op de boerderij en een heerlijke, rustige relatie, waarin ik helemaal mezelf kan zijn), barst ik van de ideeën die allemaal op uitvoering wachten.

’s Nachts schrijf ik ze op een papiertje, dat altijd naast mijn bed ligt. Overdag schrijf ik ze weer ergens anders op. En tussendoor wordt het steeds drukker in mijn hoofd, want ze blijven maar komen. Heerlijk. Maar ook lastig, want ik kan ze niet allemaal uitvoeren; of niet allemaal tegelijk. Heb ook nog coachafspraken, en ga volgende week op vakantie. Daar heb ik eigenlijk geen tijd voor, want er is nog zoveel te doen. Nou ja, zeg! ’t Is me wat.

Even adem halen…..

En nu? Prioriteiten stellen. Oh ja, is ook zo. Wat is belangrijk? En wat is leuk? Coaching is leuk, heel leuk zelfs. En belangrijk, heel belangrijk, ook voor mij, en het brengt geld in het laatje (ook niet onbelangrijk). De ideeën die ik heb trouwens ook, leuke workshops (met van alles erom heen); verdere verbetering van mijn site (ook leuk), leuke acquisitiemethoden. ADHD? Ik had net een ontzettend leuk coachingsgesprek met een dame die ADHD heeft. Feest der herkenning. Maar ja, wat heb ik eraan?

Ik weet het al: ik zet al mijn ideeën in een lijstje. Ik geef er een nummer aan, of twee nummers: een schaal van 1 tot 10 voor de mate van ‘leukheid’ en een voor de snelheid waarmee het euro’s binnen zal brengen. Nee, alleen voor de mate van ‘leukheid’. Die euro’s komen wel. En dan begin ik, zodra ik tijd heb, met nummer 1. Oh, dat is leuk. Zo ga ik het doen. YES! Aan de slag.

Terminaal en gevoelige woorden

2011-02-10T01:32:00.001-08:00

Beide afspraken van vandaag werden afgezegd, beiden wegens ziekte. Een cliënt is ziek en van de ander is de partner ernstig ziek. Terminaal zelfs, en hij kan nu niet meer alleen zijn. Ik vind het moeilijk om daarover te schrijven, maar wil het ook niet uit de weg gaan.

Ik wou eerst schrijven: hij ligt op sterven. Maar dat voelt niet goed. Alsof dat nog erger is dan terminaal zijn. What’s in a name? Terminaal is min of meer een woord zonder de lading van de dood er meteen in. Voor mij in elk geval. Merk ik. Of met meer respect erin. Je schrijft niet over iemand die dood gaat, die op sterven ligt. Maar terminaal kan wel. Raar, hè? Of ben ik de enige die dat zo voelt?

Als iemand op sterven ligt, gaat ie snel dood, zal hij snel komen te overlijden. Tenminste, dat is mijn associatie daarbij. En hoewel dat soms voor alle partijen het ‘prettigst’ is, kun je dat niet zomaar zeggen. Vind ik. Het voelt alsof je ook wilt dat hij zo snel mogelijk overlijdt. En dat mag je niet zeggen. Is niet politiek correct.

Het zijn controversiële onderwerpen, ze liggen erg gevoelig. Waarom ik er dan wel over schrijf? Omdat het me raakt. Omdat ik een mens van woorden ben. Ik wil het subtiele kunnen bespreken, de kleine nuances kunnen aanbrengen. Want daar zit vaak het verschil. Dat maakt soms het verschil. En dit is een oefening. Maar ik kan niet zeggen dat het een mooie oefening is. Want dat voelt weer niet goed. De een zijn dood, is de ander zijn brood. Dat kun je eigenlijk alleen zeggen wanneer er niemand dood gaat.

Raar fenomeen eigenlijk, taal. En woorden.

Onrust, dingetjes en foutje!

2011-02-07T09:54:00.001-08:00

Dacht dat ik vandaag drie afspraken had, helemaal vol gepland dus. Om 10u kwam de eerste, om half twee zou de tweede komen en aansluitend om half vier de laatste. Dacht ik. Om iets voor 12 ging de eerste weg. Snel even in mijn mail, voordat we gaan eten. Oh, afzegging van de afspraak van half twee. Nou ja, jammer, maar genoeg te doen. Komt donderdag, moest naar de dokter.

Na het eten zet ik mij weer aan het werk, maar het lukt niet echt. Ben beetje chaotisch in mijn hoofd. Hoe kan dat? Te druk? Geen keuzes maken en overal tegelijk mee bezig? ‘Even’ een heleboel kleine dingetjes doen die ook gedaan moeten worden? Geeft wel onrust, maar ik werk door. Half vier, koffie en thee klaar, maar er komt niemand. Nog maar wat kleine dingetjes doen. Om vier uur is er nog niemand. Even bellen. Voicemail inspreken. Hebben mijn telefonistes een fout gemaakt? Mail checken. Oeps. Ik heb zelf deze afspraak gemaakt, was verschoven. Maar heb het gewoon niet goed in mijn agenda gezet: februari in plaats van maart. Tja…

Dat is nou het nadeel van een maand met 28 dagen. 7 februari valt op dezelfde dag als 7 maart. Behalve eens in de vier jaar. Dan zal ik zo’n fout niet maken. Schrale troost.

'Drenten toppers in verzuim'

2011-02-02T00:42:00.000-08:00

‘Drenten toppers in verzuim’, kopt Het Dagblad van het Noorden. En verder: ‘Van alle provincies was in Drenthe het ziekteverzuim vorig jaar met 4,4 procent het hoogst. …. Het ziekteverzuim in Nederland is vorig jaar licht gedaald tot 3,8 procent. … Dit blijkt uit cijfers van ArboNed. …. Maar willen werkgevers het nog verder terugdringen, dan zullen zij meer moeten kijken naar de behoeften van de werknemer. Zij moeten sturen op bevlogenheid, aldus Van Rhenen, medisch directeur van ArboNed.’

Tja, dat is mooi gezegd. Was is bevlogenheid? En meer nog, hoe kun je daar überhaupt op sturen? En is zelfs een leerstoel bevlogenheid aan Nyenrode Business Universiteit, bekleed door dezelfde Van Rhenen. Hij heeft er dus verstand van. Ik ga daar toch maar eens op googelen, want daar valt vast nog wel iets te leren. ‘Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat bevlogen medewerkers meer energie hebben, waardoor ze een hogere weerstand hebben en zich minder snel ziek melden. Voor bevlogenheid zijn onder andere betrokkenheid en plezier in het werk van belang.’

Aha, plezier in je werk. Dat is voor mij: lachendnaarjwerk.nl. Weer een bevestiging dat ik goed bezig ben. Of beter: dat ik de juiste slogan heb gevonden. Maar ja, dat kan ook niet anders, met lala in je naam.

tja… 1101: Aan verwachtingen voldoen. Of niet?

2011-01-27T07:52:00.000-08:00

‘Ik moet steeds aan de verwachtingen van anderen voldoen.’

Daar hebben het vaker over gehad. Aan onuitgesproken verwachtingen kun je niet voldoen, dat weet ze. Maar als ze wel worden uitgesproken, voelt ze druk. Druk om aan die verwachtingen te voldoen. Hoe ga je daar mee om?

‘Gisteravond bijvoorbeeld. De kinderen waren er niet. Hij maakt een toespeling op het feit dat we dan eindelijk weer eens samen op de bank kunnen zitten. En dat we wel zien wat er dan gebeurt. Ik weet wat ie dan wil. En dat wil ik ook. Maar ik voel dan zo veel druk, dat ik het niet meer wil.’

Tja, dat herken ik. En ik ga bij mezelf na hoe dat bij mij werkt. Als ik mezelf onder druk zet (want dat is wat er in feite gebeurt) om aan de verwachtingen van bijvoorbeeld mijn lief te voldoen, wat gebeurt er dan bij mij? Ik schiet ook in de weerstand. En waarom? Ben ik bang om niet aan zijn verwachtingen te voldoen? Bang om hem teleur te stellen? Ja, dat is het. Het is angst wat mij stuurt. Angst om teleur te stellen, angst om afgewezen te worden, angst om er niet bij te horen. Het is mijn eigen angst die mij tegenhoudt om te doen wat ik graag zou willen. En alleen al dit te weten geeft rust.

Maar achter die angst gaat een verlangen schuil. Verlangen om erbij te horen, om geliefd te zijn, om bemind te worden. Me dit realiseren maakt de druk meteen minder. Dit fundamentele verlangen kan mij dus ook parten spelen. En dat is het. Niet meer en niet minder.

Hoe is dat bij u? Kent u dit verlangen? En hoe gaat u er dan mee om?

column of blog?

2011-01-27T02:22:00.000-08:00

Rustig dagje vandaag: helemaal geen afspraken. Ook wel eens lekker. Dus tijd om wat dingen te doen die iets meer tijd en vooral meer nadenken vragen. Ben begonnen met mijn nieuwe column, de eerste dit jaar. Soms vliegt ie uit mijn vingers, en soms is het wat lastiger. Een blog schrijven gaat veel makkelijker. Is toch anders dan een column. Bij een blog mag meer, aan een column stel ik veel hogere eisen. Die komt dan ook op mijn site en wordt verstuurd naar zo’n 500 mensen (zouden ze het ook allemaal lezen?). Dus dat moet wel goed zijn. Daar moet mijn dochter eerst een kritische blik op werpen, voordat ie de wereld in kan. Gelukkig is ze vrij vandaag en komt ze er hopelijk nog aan toe.

Maar waarom stel ik aan een blog minder hoge eisen? Tja, goede vraag. Is het minder belangrijk? Wordt ie door minder mensen gelezen? Is het in het algemeen zo dat een blog anders wordt gewaardeerd dan een column? Hoeft een blog minder kwaliteit te hebben dan een website? Ik weet het eigenlijk niet. Misschien ook iets om nog eens over na te denken. Of te vragen aan anderen of zij het weten. #durftevragen.

Wat vinden jullie? Wat is het verschil tussen een weblog en een column op een website? Zijn er kwalitatieve verschillen? Of is dat een hersenspinsel van mij?

Reageer gerust, ik wil graag de mening van anderen horen.

uitstelgedrag

2011-01-25T06:38:00.000-08:00

Zo raar! Als ik met een klus bezig ben, waar ik mij echt in moet verdiepen, blijf ik met dat soort klussen bezig. En als ik bezig met kortere, kleinere klusjes, bijvoorbeeld mijn administratie, heb ik geen zin om ergens aan te beginnen waar ik mij in moet verdiepen. Dom, hè? Ik ben nu klaar met wat kleinere klusjes, administratie, facturen en dergelijke. En nu zou ik me eigenlijk moeten voorbereiden op mijn afspraken van morgen. Want daar heb ik morgen geen tijd voor. Maar dan moet ik mij dus verdiepen. En ik was net lekker oppervlakkig bezig. Terwijl ik het ook heerlijk vind om mij ergens helemaal in te storten, de diepte in.

Op dat soort momenten, de overgang van verdieping naar oppervlakkig, of andersom, ga ik uitstelgedrag vertonen. Ik weet het inmiddels van mezelf, maar ik doe het wel. Zoals nu, ga ik lekker een blog schrijven. Hoef ik niet zo zeer over na te denken, het vloeit gewoon uit mijn vingers. En het is tijdverdrijf. En ik denk dat ik ook nog nuttig bezig ben. Want reclame maken voor mezelf. Toch? En ik vind schrijven leuk. Twee vliegen in een klap. Maar ja, ik moet me nog wel voorbereiden op morgen. Een belangrijke afspraak, waar ook nog leuke klussen uit kunnen voortvloeien. Mits ik me goed voorbereid natuurlijk. Denk ik. Tja….

Dus ga ik nu toch maar aan de slag. Dossiermap erbij. En lekker duiken in de stof. En ik ben ook nog ruim binnen mijn maximum van 300 woorden gebleven. Genoeg gelanterfant. Of heet dat niet zo?

Spannend? Hoe doe ik het?

2011-01-21T05:31:00.001-08:00

Spannend! Heb ik alles goed voorbereid? Gaat iedereen het naar zijn of haar zin hebben? Ben ik niet iets vergeten? Komen ze op tijd? Of juist te vroeg? Heb ik genoeg in huis gehaald? Hebben ze aan het eind allemaal een goede en leuke en positieve herinnering aan mij?

Tja, er is dadelijk een netwerkbijeenkomst bij mij in de praktijkruimte: 25 ondernemers, net als ik aangesloten bij het Business Collectief. En dat vind ik dus best spannend. Hoewel ik helemaal niet veel hoef te doen. Voor de wijn en de glazen wordt gezorgd, ook de hapjes zijn geregeld, mijn lief verzorgt een rondleiding op de boerderij, dus blijft er niet zo veel over voor mij. Koffie en thee vallen onder mijn verantwoordelijkheid, en het drinken voor hen die geen alcohol willen. Alles is schoon en staat klaar. Dus waar maak ik me dan druk over? Oh ja, en ik mag mezelf presenteren. Is dat spannend? Over het algemeen heb ik er niet zo veel moeite mee om iets over mezelf en mijn werk te vertellen. Maar ik heb mezelf nu wel veel druk opgelegd. Want:

1 iedereen moet er een goed gevoel aan over houden,

2 iedereen moet na afloop weten wat ik doe, en dat ik daar goed in ben,

3 iedereen heeft gezien en ervaren wat coachen is,

4 en ze hebben allemaal het idee dat ze wel een keer bij mij langs kunnen komen voor een coaching. Allemaal? Ja, allemaal…..

Ja, ik leg mezelf weer heel veel op. Ben ik goed in. Zal ik dan toch maar alle door en aan mijzelf opgelegde druk loslaten en het gewoon op mij af laten komen? In het vertrouwen dat het tot nu toe altijd goed kwam, dus nu vast ook wel? Lijkt me een super idee. Alles komt goed. Wat goed ook moge zijn.

twitterrust?!?

2011-01-19T13:42:00.000-08:00

Zo, ik heb de balans gevonden in het twitteren en de tweets. Af en toe twitter ik (als een vogel) en dan bekijk ik meteen wat tweets van anderen, en dat is het dan. Ik ga niet steeds weer kijken, heb mijn nieuwsgierigheid aardig onder controle, maar blijf me verbazen hoe vaak sommigen een tweet plaatsen. Of twitteren. Maar dat is toch hetzelfde? Het maakt mij niet zo veel meer uit. Het blijft echter leuk als iemand reageert op mijn getwitter.

Ik ben inmiddels gewoon weer lekker aan het werk. Heb weer heerlijke coachingsgesprekken gehad en de mensen trokken weer opgetogen de wereld in, heb de bijbehorende verslagen gemaakt (voor mijzelf), twee contracten opgesteld voor nieuwe trajecten. EN ik heb een intake gedaan bij een bedrijf waar ik misschien wel veel meer mag gaan doen. En dat vind ik zó leuk. En ook spannend: wat ga ik doen? En hoe? Hoe pakt dat uit? De mannelijke medewerkers missen nog wat (of veel?) communicatieve vaardigheden, zijn niet assertief genoeg (drie maal raden: welke branche?) en zouden wel wat meer out-of-the-box mogen denken (mooie term, alsof je ook in-the-box kunt denken). Kan ik daar wat mee? Jaaaaaaaaaaaaa! Mag ik daar wat mee? Ik hoop het wel. IK heb gezegd dat ik eerst ga broeden (op een gouden ei) en dan met een plannetje kom. En dat vind ik zo leuk. Ik heb geen flauw idee hoe mijn gouden ei er uit gaat zien. Maar ik weet inmiddels dat ik hem zal leggen, en dat er iets moois uit gaat komen. Halverwege volgende week ligt ie er: mijn volgende gouden ei. En het wordt geen zware bevalling, want de ideeën komen al op gang. Wat een heerlijk vak: coach. Dat ga ik even twitteren.

twitteren: belachelijk?

2011-01-15T00:50:00.001-08:00

Zaterdagmorgen: heerlijk rustig op de boerderij. De kids van mijn lief zijn bij hun moeder, lief zelf is naar de voetbalwedstrijd van zijn zoontje, en ik zit achter de laptop; want gister de hele dag in Driebergen voor mijn opleiding. Dus nu mijn mail doden, wat achterstallig werk, eens kijken hoe het nu staat met twitter en linkedin en wat dingen voor volgende week voorbereiden, want dat is een hele volle week. Dus nu is het nog heerlijk rustig.

En ook zo rustig om eens goed te kijken wat twitter is, waarom mensen daaraan meedoen en wat ze er op zetten. Eigenlijk snap ik er niets van. De een schrijft dat ie naar bed gaat, de ander dat ie vroeg op moet, weer een ander zet er iets neer waar ik niets van begrijp: allemaal afkortingen en rare tekens. Ga ik niet met mijn tijd mee? Moet je met je tijd mee? En wie bepaalt dat?

Tja, dat doe ik zelf. Ik bepaal of ik meedoe of niet. Ik kan gaan twitteren om nog meer in de picture te komen, om reclame voor mezelf te maken. En ik hoef niet te lezen wat een ander allemaal schrijft. Want daar schiet ik niets mee op. Denk ik. Of ik ga alleen interessante mensen volgen. Maar ja, wie zijn interessant? En hoeveel tijd wil ik er aan besteden?

Had ik toch eerst die twitter-strategie moeten uitwerken? Of gewoon mijn eigen strategie: ik plaats af en toe iets wat ik wil delen, waarin ik laat zien wat ik doe en wie ik ben. En als ik tijd over heb, kan ik nog kijken of anderen iets interessants schrijven wat ik niet zou willen missen. Maar die kans is klein, geloof ik. Of volg ik niet de goede mensen? Pfff, wat een vragen. Nu eerst maar eens gewoon lekker aan het werk.

twitteren: verslavend!

2011-01-13T12:00:00.000-08:00

Gerard en Henri: jullie worden bedankt! Ik ben helemaal verslaafd, kan nergens anders meer aan denken en wil steeds kijken of er nog iemand heeft gereageerd. Waar heb ik het over?

Gerard en Henri, van Business Collectief, waar ik ook bij ben aangesloten, waren gistermiddag bij mij op de koffie. En uiteraard spraken we ook over netwerken, in real life en virtueel. En over Linkedin, waar ik best al wel mee overweg kan; vind ik. En over twitter, waar ik nog niet zo veel mee doe, of deed. Maar Henri wist me te overtuigen van het nut van twitter, dus nu ben ik aan het twitteren geslagen. Maar ik kom nergens meer aan toe. Ik wil heel veel volgers hebben, of followers, en dan moet ik zelf eerst veel mensen volgen. Maar wie zijn er interessant dan? Even kijken bij anderen. ’t Is nog makkelijker dan Linkedin: je kunt gewoon iedereen volgen, je hebt geen toestemming nodig. Geweldig…. Maar dan? Dan krijg je een heel scherm vol met tweets. En dan? Overal op reageren? Dan blijf je bezig. En een heleboel is niet interessant. Vind ik. Of beter: er staat bijna niets interessants tussen. Wat moet ik er dan mee? Weer ‘unfollowing’? Wat een gedoe. Misschien eerst een twitter-strategie uitzetten dan? Is geen gek idee. Maar wat wil ik eigenlijk met twitter? Goeie vraag…..

Daar ga ik eens rustig over nadenken. Tja, dat had ik ook eerder kunnen doen. Want dat was precies wat Henri zei: eerst bepalen wat je ermee wilt, en dan kun je beginnen. Ach ja, ik ben een doener, en pas daarna een denker. Dat ga ik nu dus doen.....

Eindelijk: ik mag weer

2011-01-12T00:20:00.000-08:00

Heerlijke vakantie gehad, goed begin van het nieuwe jaar, en ik heb er weer zin in. Zin vooral in coachen, dat is namelijk zo leuk. En dan kom je terug van vakantie, lees je je mail, en blijkt de eerste afspraak meteen al verschoven te zijn. Naar wel twee weken later. Zijn secretaresse heeft gebeld met mijn secretariaat en zo verschuiven ze gewoon de afspraak. En moet ik dus nog langer wachten met coachen; tot morgen (want vanmiddag heb ik al een andere afspraak staan). Ik baalde wel even. Maar goed, that’s life.

En dan heb je ook zo maar ineens weer een stukje tijd over. Hoe zal ik het gaan invullen? Ach, er is zoveel te doen. En dan komt daar ineens een telefoontje. Van een cliënt, met wie ik het traject al had afgesloten. Of ik even tijd heb voor hem. Nu. Ja, dat heb ik. Want er is een afspraak verschoven. En nu mag ik dus, meteen op mijn eerste echte werkdag in het nieuwe jaar, coachen. Hij is onderweg. En ik heb de koffie al gezet. Ach, heerlijk…. Wat heb ik toch een geweldig vak. Ben benieuwd waar hij mee worstelt en wat ik daarin voor hem kan betekenen.

Is eigenlijk wel raar dat ik de ellende van een ander nodig heb om lekker te kunnen werken. De een z’n dood is de ander z’n brood. Tja, dat is ook wat. Maar ja, ellende is er altijd, en het zal ook nog even duren voordat alle ellende de wereld uit is. En als het dan eindelijk zo ver is, dat alle ellende de wereld uit is, vind ik vast wel weer iets anders waar ik ook plezier aan beleef. En waar ik mijn brood mee kan verdienen. Maar waarschijnlijk zal ik dat niet meer mee maken. Tja, ’t is niet anders.

Op de grens van 2010-2011

2010-12-31T01:53:00.000-08:00

Oud en nieuw: weer een nieuw jaar. Klinkt oubollig. Tja, elk jaar weer. Een nieuw jaar met nieuwe kansen. En een oud jaar om op terug te blikken. Wat heb ik gedaan? Wat heb ik geleerd? Wat ging er goed? Wat fout? Wat was leuk? En wat minder?

Ik heb veel geleerd. En ’t was een mooi jaar. Voor mij. Mijn huis verkocht, en écht bij mijn lief ingetrokken. En geaccepteerd door zijn kinderen. Een prachtige nieuwe praktijkruimte gekregen, achter in de boerderij.

Weer met vrijwilligerswerk begonnen, hier in het dorp, ook ontzettend leuk en veel nieuwe mensen leren kennen.

En nu op naar 2011. Strategie uitgezet, doelen bepaald, en zelfs gekeken hoe ik mijn doelen ga halen: wat, hoe, waar, met wie, wanneer? Leuk om over na te denken. Toch ben ik nog steeds geen echte ondernemer, denk ik. Maar ja, wat is een echte ondernemer? Een ondernemer wil geld verdienen, of wil van geld nog meer geld maken. Zeggen ze. En zo zit ik niet in elkaar. Ik wil mensen blij maken. Daar word ik zelf ook blij van. En het is mooi als ze me daar voor betalen, heel mooi zelfs. Vervolgens kan ik dan weer iets voor anderen doen die het niet kunnen betalen. En daar word ik óók weer blij van. Dat is mijn doel, mijn missie: meewerken aan een blijere wereld, met gelukkige mensen, die anderen ook weer gelukkig en blij maken. Ik wil in 2011 nog meer mensen blij maken dan in 2010. En gelukkig heb ik daarvoor een prachtig vak uitgekozen. Of kwam het gewoon op mijn pad? Ik heb nooit bedacht dat ik coach zou worden. Maar ik vind het een prachtig vak. En daar ga ik lekker mee door in 2011. Nog meer mensen blij maken. En gelukkig. Proost op het nieuwe jaar, met nieuwe kansen en nieuwe ontmoetingen.

Vakantie; leuk of niet?

2010-12-28T02:39:00.000-08:00

Drie weken kerstvakantie. Heerlijk. Dacht ik toen ik het plande. Maar na één dag vakantie vond ik het wel erg lang duren tot de volgende coach-afspraak. Ik wil coachen, geniet ervan, zie mijn coachees opbloeien, en ook genieten. Wat wil een mens nog meer? Maar ja, ik heb vakantie gepland.

Tja, waarom vakantie? Goeie vraag. Misschien gaan we nog een paar dagen weg, misschien ook niet. Oh ja, omdat er nog veel werk ligt waar ik anders niet aan toe kom. Er staan nog steeds niet-uitgepakte verhuisdozen. Er zijn nog klussen in en om de boerderij te doen. En dan is er nog mijn studie. En er ligt nog interessante vakliteratuur. Oh ja, dat was de reden. EN we wilden nog een paar dagen weg.

Tja, de eerste week van de vakantie zit er bijna op. Kerst was in het weekend, dus vielen er geen werkdagen uit. Ja, toch wel, één: voor de voorbereidingen. En verder ben ik gewoon lekker aan het werk geweest: eerst de boekhouding natuurlijk. En ik begin ’s ochtends wat later. Manlief houdt ook wel van uitslapen. Kids helemaal.

En er is nu ook tijd voor wat fundamentelere keuzes: mijn strategie voor 2011. Wat ga ik doen in 2011? En hoe? Waar wil ik mijn opdrachten vandaan halen? En hoe? Ik vind het erg leuk om daar over na te denken, maar kom er meestal niet toe. Ik begin over het algemeen gewoon, ik ben een doener, weet je nog? Maar nu is daar ruimte voor. En ik kan weer trainingen ontwerpen. Wat ga ik doen? En hoe? En wanneer? En hoe doe ik daar de acquisitie voor? En waar? Leuke vragen, waar ik heerlijk mee aan het stoeien ben. Blijf het feit staan dat het nog wel héél lang duurt voordat ik weer mijn eerste coach-afspraak heb staan. Maar ja, geduld is een schone zaak. Zeggen ze. Toch?

Ruilen op de site? En €’s dan?

2010-12-22T04:32:00.000-08:00

Ik doe al jaren aan MBO, aan Maatschappelijk Betrokken Ondernemen. Dat uit zich af en toe in een gratis coachingstraject, voor wie het echt niet kan betalen. Maar vaker nog in ruilrelaties: ik doe iets voor jou en jij doet iets voor mij. Zo heb ik trajecten gedaan met VluchtelingenWerk Drenthe en voor een vestiging in Meppel van De Brink uit Vries, instelling voor geestelijk en visueel gehandicapten. En doe ik nog steeds allerlei trajecten voor Stichting De Hofstede uit Assen, die mensen met een grote achterstand tot de arbeidsmarkt een werk- en leeromgeving biedt. Bijvoorbeeld in ruil van de aanleg van mijn tuin afgelopen jaar. Wat hen weer werk oplevert, en werkervaring voor hun deelnemers, en mij geld bespaart voor de aanleg hiervan. En eigenlijk wil ik dat ook wel op mijn site zetten. Maar hoe? En waar? Nog een extra pagina maken? En wat zet ik er dan op? En hoe? Is dat niet een beetje opscheppen: kijk eens hoe goed ik ben? Aan de andere kant wil ik ook uitdragen dat MBO iets goeds en leuks is; waar je de beroemde win-win-situatie mee creëert. Waardoor anderen het misschien ook aan gaan doen.

Daarnaast wil ik ook een deel van mijn omzet aan een goed doel schenken. Bijvoorbeeld aan de Voedselbank, hier in de gemeente. Ik vind het schrijnend dat voedselbanken nodig zijn, dat wij blijkbaar met ons allen niet in staat zijn iedereen een menswaardig bestaan te ‘leveren’. Aan dat menswaardig bestaan wil ik graag mijn steentje bijdragen. Maar hoe? Een percentage van mijn opzet? Een vast bedrag per coachingsgesprek? En moet ik dat dan eerlijk vertellen? Of gewoon stilletjes doen? Maar ook dit kan weer een stimulans zijn voor anderen om het ook te gaan doen. En dan moet ik het dus wel uitdragen. Via mijn site?

Tja, vroeger wou ik zendeling worden. Ik geloof dat het er nog steeds in zit. Alleen in een iets andere vorm.

Wat vinden jullie hiervan? Wie kan mij advies geven? Hoe doen jullie dat? Of waarom juist niet?

Al boekhoudend leren

2010-12-20T08:34:00.000-08:00

Vrijdagmiddag het tweede kwartaal ingeboekt (pfffffffffff) en zaterdagochtend weer verder met de boekhouding: het 3^e kwartaal. Het ging allemaal best goed, tot er een ingewikkelde factuur moest worden ingeboekt. Ik realiseerde me dat ik eigenlijk niet goed wist wat ik deed. Ik kende het kunstje inmiddels, maar begreep niet goed wát ik deed. En toen begon het feitelijke leren. Eerst terug kijken naar wat ik heb gedaan, kijken hoe het systeem in elkaar zit, wat gebeurt er als ik iets invoer? En hoe ziet het er dan uit?

Ik realiseer me dat hier weer heel duidelijk mijn voorkeurs-leerstijl naar voren komt. Eerst doen, dan denken. En in de leercirkel van Kolb: Eerst concreet ervaren (doen dus), dan waarnemen en overdenken (bezinnen), vervolgens analyseren en abstract denken (denken dus) en tot slot actief experimenteren (dus het geleerde in de praktijk brengen). Kolb stelt dat mensen een eigen voorkeursstijl van leren hebben. Ieder heeft een eigen leerstijl waar ze bij voorkeur mee beginnen. Dat kan elk van de vier fasen van het leerproces zijn. En bij mij is dat dus duidelijk eerst het concreet ervaren, gewoon doen. Daarna bezinnen, dan denken. Om tot slot het bedachte in de praktijk te brengen.

Het is wel belangrijk om alle fasen te doorlopen, omdat ze essentieel zijn voor effectief leren. Nou, dat doen we dan maar. Denk ik bij mezelf. Is ook wel handig als ik er nu iets van heb geleerd: ik moet het 4^e kwartaal ook nog inboeken. En vanaf volgend jaar moet ik het dus bijhouden. Nu maar afwachten of ik goed alle vier de fasen van de leercirkel heb doorlopen. Zo ja, dan wordt het inboeken van de rest een eitje.

Boekhouder in spé

2010-12-16T08:01:00.000-08:00

Tot vandaag deed ik mijn boekhouding altijd in Excell, maar vanaf nu niet meer. Ik heb gistermiddag les gehad in een online boekhoudprogramma. Mijn zus, die dus mijn boekhouder is, vond dat handiger, en het scheelt mij in de portemonnee. Daar ben ik altijd voor in. Dus ik ben overstag, ik ga mijn boekhouding nu anders bijhouden. En dat is niet erg. Ik hou van leren, van nieuwe dingen en van nieuwe ervaringen. En ik hou ook van cijfers, en van cijfertjes, en van rekenen. Ooit was ik zelfs van plan wiskunde te gaan studeren!

Dus ik had gistermiddag les. Online-boekhoud-les samen achter de laptop, achter één bureau. Met mijn nicht(je). Zij gaat het mij leren. Af en toe geeft ze les op een basisschool en af en toe werkt ze voor haar moeder. Ik ben dus in goede handen. En dat heb ik gemerkt. Ik leer snel, zei ze. En ik kan het best, zei ze. Is altijd leuk om te horen.

Samen hebben we het eerste kwartaal van 2010 ingeboekt. Eerst het verkoopboek, dan het inkoopboek, vervolgens blijkt er ook nog een bankboek, en zelfs een kasboek. Ik doe bijna niets contant, maar als ik van mijn privé-rekening zakelijk dingen doe, moet dat in mijn kasboek. Ja, zo leer je nog eens wat. Ik vond het boeiend en hoop dat ik alles nog heb onthouden. Want nu moet ik zelf(standig) de andere drie kwartalen inboeken.

Zou er toch nog een andere carrière voor me klaar liggen? Als boekhouder? Nee, want dan moet ik ook mijn jaarrekening snappen. Zegt mijn zus. En of ik dat ooit zal leren? Laat mij dan maar vragen stellen aan mijn cliënten. Daar ben ik goed in en daar ben ik nieuwsgierig genoeg voor. Ieder zijn kwaliteiten. Schoenmaker, houd je bij je leest.

Zo, 300 woorden, hartstikke goed J

Tijd, geld en/of een dagje uit?

2010-12-14T00:07:00.000-08:00

Vandaag gaat het gebeuren: ik ga mijn eerste echte blog schrijven. Maar hoe vaak dan? En hoe lang mogen de teksten zijn? Voor mijn columns had ik bepaald dat ze nooit langer mochten zijn dan 300 woorden. Verder zou ik er zo’n acht per jaar schrijven. Maar voor een blog is dat natuurlijk veel te weinig. De lengte lijkt me goed: rond de 300 woorden.

Nou daar gaat ie dan:

Ik schrijf graag en regelmatig, maar wil dat vaker doen. Maar daar moet je tijd voor vinden én vrij maken natuurlijk. Ach, prioriteiten…. Het is dus nu gelukt.
Mijn dochter corrigeert altijd al mijn teksten. Kan ik haar vragen om ook deze teksten nog te corrigeren? Dan vraag ik wel heel veel van haar tijd. En ik heb vroeger geleerd dat je niet te veel gunsten van anderen mag vragen. Want de ander is belangrijker dan jij. Inmiddels weet ik beter. Iedereen is even belangrijk. Toch?

Ik kan haar betalen voor het redigeren. Nu gaan we af en toe een dagje uit, binnenkort weer. En is dat eigenlijk niet gewoon leuker? Geld kan de onderlinge verhoudingen verstoren. Dilemma. Had mijn zus ook moeite mee, met haar eigen administratiekantoor. Zij deed mijn boekhouding, maar vond het lastig om daar een normale factuur voor uit te schrijven. Ik kreeg familiekorting, maar ze bleef het lastig vinden. Tot ze besloot om geen zaken meer te doen met familie. Prima, ik op zoek naar een andere boekhouder. Deze bleek echter minder goed te zijn dan mijn zus. Gelukkig wil ze het nu toch weer doen: ik bleek nog wel wat fouten te maken in mijn boekhouding. En zolang de belastingdienst mij niet in het vizier heeft, is dat geen probleem. Maar ja, dat weet je natuurlijk nooit, met die belastingdienst. Met mijn zus doe ik nu dus weer zaken. Nu mijn dochter nog. Of zal ik haar toch maar niet vragen? En vertrouwen op mijn eigen kunnen?

Na 329 woorden besluit ik dat ik het zelf wel kan. Ziehier het resultaat.

Eerste blog

2010-12-13T04:23:00.000-08:00

Het zal dan toch gebeuren: mijn eerste weblog. Valt nog niet mee om het te installeren en keuzes te maken. Maar moet nu eerst weg voor een afspraak. Morgen verder. En dan ga ik ook al mijn eerder geschreven columns toevoegen. Is het meteen al wat gevuld. Veel leesplezier in elk geval.

tja.. 1005: Voordenker

2010-12-09T01:10:00.000-08:00

Ik ben een beetje misselijk. Morgen weer een nieuwe teamcoaching; altijd weer even spannend. En ook nog in een team waar onderhuids van alles speelt. Ik weet dat het niet de teamcoaching is die mij ziek maakt, maar mijn gedachten erover. Hoe krijg ik alles boven water? En hoe ga ik er dan mee om? Wat als het niet lukt? Ik neem het mee naar mijn supervisiegroep.

'Hoe kun jij in zo'n geval goed voor jezelf zorgen? Hoe hou je de regie over je eigen veiligheid?' Goeie vraag. Geen idee. Maar het stemt wel tot nadenken. Ik denk dat ik niet zo'n denker ben. Ik ben meer een doener, ik begin gewoon. Maar ik hou ook van denken. Ik ben een nádenker, geen voordenker. Hoewel, ik vind voordenken ook leuk.

Ik realiseer me ineens dat ik deels een doener ben uit angst. En dat angst een onbewuste drijfveer is. Bang voor conflicten en voor wat er komen kan. Maar ik heb ook lef. Niet te veel denken, en gewoon doen, heeft me al veel leuke ervaringen opgeleverd. Ervaringen die ik anders niet had gehad. Maar ik kan er dus ook een beetje ziek van worden, van het weglopen voor mijn angst(en).

Hoe hou ik de regie over mijn eigen veiligheid? Hoe zorg ik beter voor mezelf? Heel simpel, door mijn angst onder ogen te zien. Ongefundeerde angst? Nee, het fundament ligt in het kleine meisje dat ik vroeger was. Maar het is inmiddels wel overbodige angst.

En als ik me daarvan bewust word, ben ik niet zo bang meer. En ben ik in staat om me beter voor te bereiden. En dan is voordenken nog leuker dan het al was.

Hoe zit dat bij u? Bent u zich bewust van uw onbewuste drijfveren? Of worstelt u er net zo mee als ik deed? Kom dan gerust eens langs.

tja... 1004: Mijn schuld

2010-10-20T10:14:00.000-07:00

Met z'n tweeën fietsen we terug na een vergadering.
'Wat reageerde hij fel, hè?'
'Nogal. Zo ken ik hem helemaal niet.'
'Nee? Dit is al de tweede keer dat hij zo fel reageert op een voorstel van mij. Dan roep ik blijkbaar deze reactie bij hem op, dan is het mijn schuld.'

Thuis denk ik er nog eens over na. Ik kan twee dingen doen: me verbazen over zijn reactie of naar mijn eigen gedrag kijken. Wat doe ik waardoor hij zo fel reageert? De Roos van Leary schiet mij te binnen:

Leary heeft de onderlinge relaties tussen mensen vertaald in een roos, uitgaande van twee assen. De sturings-as loopt van dominantie (boven-gedrag) naar afhankelijkheid of onderschikking (onder-gedrag). De saamhorigheids-as loopt van nabijheid (naast- of samengedrag) naar vijandigheid (tegenover-gedrag). Met deze roos kun je de reactie van een ander in zekere mate voorspellen. Als ik mij 'onder' gedraag, gaat de ander bijna vanzelf 'boven' zitten. En andersom. Maar gedraag ik mij 'naast' of 'samen', zal de ander dat ook doen. Hetzelfde geldt voor 'tegenover-'gedrag, dat leidt tot 'tegenover'-gedrag.

Weer even terug naar de vergadering. Ik ging ervan uit dat iedereen het met mijn voorstel eens was. En dat bleek ongetwijfeld uit mijn taalgebruik en houding. Dit zou je als agressief kunnen ervaren, wat opstandig gedrag kan uitlokken.

En wat moet ik hier nu mee? Als ik me bewust ben van mijn houding en gedrag geef ik de ander meer ruimte en zijn andere meningen ook toegestaan.

Ik kan bijna niet wachten tot de volgende vergadering om dit in praktijk te gaan brengen.

tja... 1003: Nog één dag

2010-09-08T12:00:00.000-07:00

Zaterdagmorgen, half zeven, klaar voor vertrek naar weer een boeiende workshop, ik vraag mijn lief:

‘Wat ga jij vandaag doen?’

‘Uitslapen, voetbal kijken bij de jongste, met de kids naar McDonalds (grapje), met hen winkelen, en dan ben jij er weer.’

‘Maar je wou toch de schuur opruimen?’

‘Klopt, maar dat kan altijd nog. Ik wil nu genieten van de kinderen.’

‘Ik wou dat ik zo kon denken. Ik heb nog zoveel te doen.’

‘Ja, maar jij wordt 100, jij hebt tijd genoeg. Ik word niet zo oud.’

‘Maar dan moet je toch juist van alles doen?’

‘Nee, dan moet je genieten. JIJ hebt alle tijd, dus jij kunt nog heel veel doen.’

Tja, zo had ik het nog niet bekeken. Ik heb nog veel werk te doen, vind ik, EN ik wil genieten. Hoe zou het zijn als ik weet dat ik nog maar één dag te leven heb? Cliché, oké, maar daarom niet minder waar. Zou ik hard aan het werk gaan? Of zou ik genieten van alles wat er is? En van alle mensen die mij dierbaar zijn? Tja, de vraag stellen is haar beantwoorden.

Ik draai het om. Ik word vast heel oud, EN heb dus tijd genoeg om alles te doen wat ik ooit nog wil doen. En daarom is er ook genoeg tijd om te genieten. Nu. Genieten van alles en iedereen om me heen. Ik ken mezelf, genieten kan ik. En werken ook. EN ik hou van afwisseling.

En u? Hoe doet u dat? Zit u ook wel eens met dit dilemma? Wordt het dan geen tijd om daar korte metten mee te maken? Of denkt u ook: ledigheid is des duivels oorkussen? Tja, kom dan maar eens praten…..

tja... 1002: Omdenken

2010-06-14T01:21:00.000-07:00

Donderdagavond 23.30u, tandenpoetsen.

‘De kinderen willen met mij op vakantie. Alleen.’

………

‘Zonder jou.’

‘Oh!’

Au! Dat doet pijn. Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd: Ik hoor er inmiddels toch ook bij? Wij kunnen het zo goed met elkaar vinden, zijn kinderen en ik. Waarom mag ik dan niet mee? En waarom willen ze mij niet?

Maar ik zeg niets.

Ik voel de pijn, de afwijzing, het er niet bij horen; oude thema’s in mijn leven. Ik laat het even zo. En langzamerhand ebt de pijn weg. Kan ik wat objectiever naar de situatie kijken.

Want wat vragen zijn kinderen in feite? Alleen maar dat ze wat meer tijd met hun vader willen doorbrengen. Dus: deze vraag zegt niets over mij. Of over het contact tussen zijn kinderen en mij. Het gaat zelfs helemaal niet over mij.

Ik realiseer me dat het goed is om mijn eigen pijn te voelen. Vervolgens kan ik met een andere blik kijken. Kan ik zien dat ik helemaal niet wordt afgewezen. En op dat moment kan ik hen hun eigen vakantie gunnen. Met hun vader. Ik voel me niet meer afgewezen. En dat maakt me weer blij.

Deze omslag in denken, of ‘omdenken’ zoals één van mijn cliënten het noemt, maakt het leven een stuk prettiger. Je kunt ervoor kiezen om alleen de pijn te voelen. Maar je kunt ook door de pijn heengaan, en de zaak van een andere kant bekijken. Voorbij je eigen pijn. En dan is, wat eerst onoverkomelijk leek, ineens niet zo erg meer.

Hoe staat dat bij u? Kunt u omdenken? Kunt u op deze manier een andere kleur aan uw leven geven? Een mooiere kleur wellicht?

tja... 1001: To-do

2010-04-02T01:22:00.000-07:00

Dat telefoontje met mijn moeder was wel héél kort.

Ik heb mijn zoon nog niet gebeld.

Ik moet nodig mijn dochter bellen.

Ik heb nog zoveel te doen. Wie zong dat ook al weer?

Als ik nu nog harder werk, dan red ik het.

HO!!! STOP!!! Wil ik zo leven?

De vraag stellen is haar beantwoorden. Ik ben me ineens bewust van wat ik doe. Bewustwording, bewustzijn, daar begint elke verandering mee. Je bewust zijn van wat er gebeurt. Van wat je doet. Of dat is wat je wilt. En of je ermee bereikt wat je wilt bereiken.

Nee, dit is niet wat ik wil! Mijn werk gaat vóór, dreigt vóór de contacten met mijn dierbaren te gaan. Oh jee, en nu?

Glimlachend moet ik ineens aan een coachingsgesprek van onlangs denken. Waarin mijn cliënt met een vergelijkbaar probleem worstelde. En welke vraag ik hem stelde: Moet jij dit nu zelf doen? Spreek de zin zes keer uit, met elke keer de klemtoon op een ander woord. Zodat er telkens een andere vraag ontstaat. Probeer maar eens.

’t Is natuurlijk veel makkelijker om zo’n vraag aan een ander te stellen. Pfff. Tja, nu ik. Moet ik dit nu zelf doen? Moet ik überhaupt álles doen wat er op mijn lijstje staat? Ja, natuurlijk. Anders staat het er niet. Toch? Maar ten koste van wat? Wil ik een workaholic worden? Nou nee, niet echt. Dus, nog een keer: moet ik dit nu zelf doen? Tja, dat is maar zeer de vraag.

En zo komt mijn to-do-lijst ineens in een ander daglicht te staan. Nee, misschien hoef ik dit helemaal niet te doen. Of niet zo. Of niet zelf. Of niet nu. Jeetje, dat geeft ruimte. In mijn hoofd. En in mijn werk.

En nu ga ik eerst mijn moeder bellen, dan mijn zoon, en dan meteen mijn dochter ook nog. En de rest komt lekker wel vanzelf.

En jij? Hoe doe jij dat?

tja... 0903: Verwijten of ikzelf ???

2009-10-14T01:24:00.000-07:00

‘Dit lust ik niet. En dat heb ik al 3000 keer gezegd.’

Herkenbaar. Of niet?

Mijn lief gebaart naar mij: zorg jij er voor dat ze haar beker leeg drinkt?

‘Waarom?,’ vraag ik mij af, ‘het is toch jouw dochter?’ Maar ik doe het toch.

Als ze naar school is, vraag ik mij af waarom mijn lief dat deed, mij dit op laten lossen. Straft ie mij nu voor het feit dat ik haar iets heb ingeschonken dat ze niet lust? Zij is toch zo kieskeurig?

Als ook mijn lief de deur uit is, denk ik er nog eens goed over na. Hij heeft inderdaad het verkeerde drinken gekocht. Dat had ik hem kunnen zeggen (maar dat wist ie ook wel). Ik kan hem best de schuld geven. Ik wist het toch niet? En ineens realiseer ik me dat ik HEM verwijt wat IK gedaan heb. En dat wil ik niet, ik wil geen verwijten maken. Nee? Wil ik dat niet? Het is wel heel verleidelijk.

Verwijten maken is best fijn, de schuld ligt lekker bij de ander. Maar ook al ligt de schuld bij de ander (hoewel dat nog maar de vraag is), dan kun je nóg kijken naar wat je zelf hebt gedaan. Want mijn lief had dan wel een andere smaak gekocht (voor de anderen kinderen! Oei!) , maar ook de goede. Alleen van een ander merk, dus in een ander verpakking. En dat had ik niet gezien. Oeps, mijn fout dus. En nu snap ik ook waarom ik het zelf mocht oplossen. Ik had gewoon niet goed gekeken.

Herken je dat? Of maak jij nooit verwijten? Ben jij altijd zo eerlijk om eerst je eigen gedrag onder de loep te nemen?

Ik heb nog wel iets te leren, vrees ik.

tja... 0902: Dellerig gezellig

2009-07-14T01:26:00.000-07:00

Een vrouw achter in de zaal roept: 'Dellerig'.

Een man voorin zegt glimlachend: 'Ik dacht, dit gaat gezellig worden.'

Ik geef een presentatie. Ze reageren op mijn vraag naar hun eerste indruk. Wat dachten ze toen ik op het toneel verscheen? In een veel te kort, te strak rokje en een te klein truitje, op hoge ordinaire laarzen? De antwoorden zijn duidelijk, ik heb geen al te beste indruk gemaakt.

Ik stel de vraag nadat ik me heb omgekleed; mijn zakelijke outfit, mijn krijtstreep pak en keurige blouse heb aangetrokken. In de hoop die foute eerste indruk recht te zetten.

Het lijkt dan ook niet zo'n slimme zet, om op deze manier een presentatie te beginnen. Binnen enkele seconden is een eerste indruk gemaakt. En het is heel moeilijk, kan zelfs jaren kosten, om de ander ervan te overtuigen dat die eerste indruk niet de juiste is. Dat je iemand anders bent, dan degene die je in die eerste seconden hebt laten zien. Tja, toch had ik het weloverwogen gedaan.

De foute kleding diende een hoger doel. Ik wou laten zien hoe mensen, op basis van wat ze zien, ook meestal meteen een oordeel over iemand hebben. En dan menen te weten hoe iemand in elkaar steekt.

En u? Hoe bewust bent u zich van uw eigen eerste indruk en van die van een ander? Houdt u vast aan wat u de eerste keer hebt gezien? Of bent u flexibel genoeg om uw mening, indien nodig, bij te stellen?

Ik hoop maar dat mijn eerste indruk niet is blijven hangen. Een eerste indruk maak je tenslotte maar één keer. En ik wil toch liever worden onthouden als een goede coach, dan als dellerig gezellig.

tja... 0901: Slachtoffer? Of toch vrijwilliger?

2009-06-13T01:29:00.000-07:00

'Je bent maar een keer slachtoffer, daarna vrijwilliger'.

Ze kijkt me verbaasd aan, de vrouw die tegenover mij zit, haar gezicht een groot vraagteken. 'Je kunt inderdaad het slachtoffer worden van iets of iemand. En daar kun je vervolgens van leren, zodat het je niet nog een keer overkomt. Zodat het de volgende keer anders, en vooral, beter gaat.'

Niet iedereen wordt blij van deze uitspraak. Er zijn mensen die zich wentelen in hun slachtofferrol. Zij zijn er van overtuigd dat ze er niets aan kunnen doen als het fout loopt in hun leven.

Deze vrouw is anders. Zij wil graag veranderen, wil haar verantwoordelijkheid nemen, zelf uitzoeken hoe het zover heeft kunnen komen en hoe ze het nu anders kan doen. Hoe zij er zelf voor kan zorgen dat haar leven vanaf nu anders gaat lopen. En prettiger. En beter voor haar. En voor haar omgeving. Want als je altijd doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. Dus als je de dingen anders gaat doen, gaan anderen ook anders reageren. Een andere actie roept een andere reactie op. Gewoon logisch: oorzaak en gevolg. Onvermijdelijk.

Ze pakt haar pen, en schrijft op: je bent maar een keer slachtoffer, daarna vrijwilliger. Dat is een hele mooie, zegt ze.

En jij dan? Wat betekent deze uitspraak voor jou? Laat het me weten, ik ben zeer benieuwd.

tja... 0806: wat is waar?

2008-12-14T01:30:00.000-08:00

Hij die weet wat hij niet weet, weet meer dan hij die niet weet wat hij wel weet. Toch?

Niet gehinderd door enig verstand van zaken zat ik gisteravond in de Grote Kerk in Emmen te genieten van een concert van Micheline van Hautem. Wauw, wat kan die vrouw zingen. Heerlijk. Ik smulde. In de pauze, en ook na de voorstelling, sprak ik verschillende mensen. ‘Mooi, hè?’, bleef ik maar zeggen. Velen waren het met mij eens. Sommigen konden er echter minder van genieten. Zij vonden bijvoorbeeld dat het gemaakt klonk, of niet rauw genoeg was, of te gecultiveerd. Ik kan daar niet over oordelen, ik heb alleen maar ongelofelijk genoten.

Vandaag denk ik er nog eens verder over na. En ik realiseer me: alles te weten maakt niet gelukkig. En: hoe meer ik weet, hoe meer ik me realiseer hoeveel ik niet weet. Aan de andere kant: hoe meer ik weet, hoe meer ik geniet van dát wat ik weet. Bijvoorbeeld als ik bloemen (her)ken, of vogels, geniet ik nog meer van de natuur.

Wat is waar? En wat is waarheid eigenlijk? Bestaat DE waarheid? Al deze uitspraken kunnen toch niet tegelijk waar zijn? Of wel? Heeft iedereen zijn eigen waarheid? Ik geloof het wel. We kijken allemaal op onze eigen wijze naar de wereld, en zien wat we willen zien. En daar is niets mis mee. Iedereen heeft zijn eigen waarheid, en iedereen heeft gelijk, alleen zijn we het niet altijd met elkaar eens. En dat kan ook. Toch?

Want wil je het gelijk of wil je het geluk?

tja... 0805: Te kort

2008-11-24T01:34:00.000-08:00

Daar staat hij dan. Een beetje onwennig, voor de spiegel. En ineens is zijn stropdas te kort. Te kort? Ja, te kort.

We hebben inmiddels een paar gesprekken gevoerd. Deze ondernemer en ik. En hij heeft al flinke vorderingen gemaakt. Maar af en toe voelt hij zich nog steeds de Benjamin tussen zijn compagnons. Ik besluit het over een andere boeg te gooien. Ik ga met zijn houding aan de slag. En daarom staat er op de eerstvolgende afspraak een grote spiegel op hem te wachten.

Verbaasd doet hij wat ik vraag. ‘Ga maar voor de spiegel staan en kijk eens goed naar jezelf. Naar je houding. Naar je manier van lopen. Probeer je schouders eens wat verder naar achteren te trekken, en wat meer rechtop te lopen. Voel je dat het anders is? Voel je je sterker nu? En groter? En kijk eens hoe het er uit ziet. Hoe zou je nu overkomen bij anderen?’

Hij is verbaasd. Dat zoiets simpels zo doeltreffend kan zijn. Dat had hij nooit verwacht. Hij neemt zich voor om eerst zijn stropdas opnieuw te strikken. En vervolgens altijd rechtop te blijven lopen. Het voelt veel prettiger en zo hij is geen Benjamin meer. Hij maakte zichzelf de Benjamin. Maar nu niet meer. Dat is nu voorbij.

En u? Hoe staat en loopt u? En welke indruk maakt u daarmee? Is het tijd om zelf eens te ervaren hoe het anders kan? En te zien welk effect dat op anderen heeft? Misschien is uw stropdas dan straks ook te kort. Maar dat is simpel te verhelpen.

tja... 0804: Verloren

2008-10-24T01:37:00.000-07:00

Ik heb verloren. Vloog er in de eerste ronde meteen al uit. Nou ja zeg. Denk je dat je goed bezig bent, denkt een ander er heel anders over ………

Ik heb mij aangemeld voor de Jonge Ondernemers Prijs van het Noorden, voor ondernemers die niet langer dan 5jr geleden gestart zijn. En die vinden dat ze het goed doen. Ik vind dat ik een hele goede ondernemer ben. Ik ga winnen.

Dus schrijf ik, zoals gevraagd wordt, leuke verhalen over hoe goed ik ben als ondernemer, hoe creatief, hoeveel lef ik heb, en doorzettingsvermogen, wat mijn visie is en wat mij onderscheidt van andere ondernemers. Ik ga winnen.

Vervolgens mag ieder zich in drie minuten presenteren. Om een onvergetelijke indruk achter te laten kom ik al voorlezend de zaal in. Over een eekhoorn die naar de top van de boom klimt, weet dat ie valt als ie nog een stap doet, en toch deze stap zet. Niet valt. Niet snapt waarom hij die stap zet. Om vervolgens, tot zijn eigen stomme verbazing, nóg een stap te zetten. En wel valt. Zijn staart en neus breekt. En ik leg de link met wat ik doe, mensen coachen die niet doen wat ze willen. Of juist wel doen wat ze niet willen.

Voldaan verlaat ik even later de zaal. Ik ga winnen.

Namen worden genoemd. Van de ondernemers die doorgaan naar de volgende ronde. Ik ben er niet bij. Hoe kan dat? Zijn er ondernemers die zich nóg beter kunnen presenteren? Blijkbaar. Zegt dat iets over mij? Nee. Het geeft aan dat er mensen zijn die nóg beter zijn. In ondernemen. Tja, dat kan.

En ik ga weer aan het werk. Lachend.

tja... 0803: Mijn bloesje

2008-06-15T01:40:00.000-07:00

Zo af en toe stuur ik een aansprekende brief naar een bedrijf om wederzijds kennis te maken. En als ik vervolgens langs mag komen wil ik een onvergetelijke indruk achterlaten. Kort geleden had ik weer zo’n gesprek. Ik vermoed dat ik daar zeker een onvergetelijk indruk heb gemaakt.

Ik trek de bewuste ochtend een keurig mantelpakje aan, lievelingsbloesje erbij en vertrek. Ik krijg koffie aangeboden en trek mijn bloesje nog even recht. Dan gaat het mis. Ik kijk naar beneden, ‘Oeps’ en begin te gniffelen: ja hoor, heb ik weer! Een scheur van wel 15cm. Ik maak er een opmerking over, die echter verloren gaat in een opmerking van mijn (mannelijke) gesprekspartner. En vervolgens vergeet ik het voorval.

Als ik een tijdje later nog eens aan mijn bloesje trek (oh, ergerlijke gewoonte), herinner ik me de scheur weer. Te laat: er verschijnt een tweede! Allerlei gedachten schieten door me heen. ‘Als hij het ziet, moet hij zich wel heel erg opgelaten voelen. Dat wil ik niet. Hoe los ik dit op?’ Ik moet er wel iets van zeggen. Als ik net doe of er niets aan de hand is, dwing ik hem dat ook te doen. En dan wordt het pas echt vervelend. Dus, wijzend naar mijn bloesje, zeg ik, verontschuldigend: ’Oh jee, ik trek mijn hele bloes aan flarden.’ Om vervolgens mijn armen stijf over elkaar te slaan, waar de schade achter verdwijnt.

U begrijpt, het tweede kopje koffie heb ik afgeslagen om zo snel mogelijk met mijn bloesje huiswaarts te keren.

Soms hoef je niet eens zo veel te doen om een onvergetelijke indruk achter te laten… Nietwaar?

tja... 0802: Angst

2008-03-15T01:44:00.000-07:00

Ben u wel eens bang? Zonder dat u het durft toe te geven? Nee? Ik wel. En ik doe dan net of ik niet bang ben. In de hoop dat niemand het merkt. Stom, hè?

Dankzij een jong, dun en soepel dennenboompje op de grens van Duitsland en Oostenrijk weet ik inmiddels beter.

Afgelopen winter was ik daar met een groep mensen aan het sneeuw(schoen)wandelen. Ik vond het af en toe best eng. Toen we langs een zeer steile helling over een heel smal paadje liepen, gebeurde waar ik steeds zo bang voor was. Ik viel. Ik zocht houvast bij een jong en dun dennenboompje. Dat daar echter niet tegen bestand bleek. Gelukkig was het boompje erg flexibel. Samen bleven we hangen tot de gids ons kwam redden. Alles liep goed af, maar het zette mij wel aan het denken.

Ik was niet gevallen omdat het pad te smal was. Nee, ik was gevallen omdat ik báng was om te vallen. Een self fulfilling prophecy dus. Ik had de hele week mijn angst ontkend, en deze werd steeds groter. Na mijn valpartij heb ik iedere keer aangegeven wanneer ik bang was, zodat de gids mij over de moeilijke punten heen kon helpen. Daarnaast kreeg ik allerlei tips van mijn reisgenoten. Daardoor kreeg ik vertrouwen en nam mijn angst af. Soms bleef het eng, maar ik kon er nu beter mee omgaan.

Is het niet met veel dingen in het leven zo? Als je iets uit de weg gaat, blijft het terug komen. Net zo lang tot je een manier hebt gevonden om er mee om te gaan.

Maar daar heeft u natuurlijk nooit last van. Toch?

tja...0801: Geen verzet meer

2008-02-08T01:46:00.000-08:00

Wilt u ook zo graag anderen veranderen? Zodat ze bijvoorbeeld net zo goed worden als u? Of net zo gaan denken als u? Nee? Ik wel.

Ik wil dat anderen net zo positief in het leven staan als ik. Want dan zijn we allemaal blije mensen. En dat is fijn. Dan krijgen we een blije wereld. Maar op de een of andere manier lukt me dat niet goed, anderen veranderen.

Ik ben een rasoptimist. Ik zie bijna altijd, vrijwel overal, alleen het positieve. En dat is best handig. Vind ik zelf. Ik kan er niet zo goed tegen als mensen negatief zijn. Daar ben ik een beetje allergisch voor. Maar ik weet inmiddels dat ik iets kan leren van mensen voor wie ik allergisch ben.

En dus kom ik steeds weer geboren pessimisten tegen. Of ze worden spontaan pessimist, omdat ze niet tegen mijn onverwoestbare optimisme kunnen. Omdat ik dus iets van ze kan leren wil ik ze begrijpen, en accepteren zoals ze zijn. Dat valt niet altijd mee, maar toch.

En weet u wat nu zo leuk is? Ineens zijn deze mensen niet meer zo negatief! Of, ik ervaar het niet meer als zodanig, dat kan natuurlijk ook. En daar word ik vervolgens weer blij van. En zij ook. Leuk, hè?

Door hen te accepteren en te laten zijn wie ze zijn, worden pessimisten toch ’n klein beetje optimistischer. Tenminste, in mijn ogen. En daar hoef ik eigenlijk niets voor te doen. Gewoon, niet meer tegen verzetten. Simpel, toch?

Probeer het ook maar eens. Gewoon, je verzet opgeven tegen alles wat je niet kunt veranderen, en de wereld ziet er anders uit. Wedden?

tja... 0707: Druk, druk, druk

2007-12-14T01:48:00.000-08:00

Hebt u het soms ook zo druk? Zo druk, dat het niet leuk meer is?

Bij een training timemanagement vraag ik de deelnemers hoe het komt dat ze te weinig tijd hebben. Een hele serie antwoorden volgt: te veel willen (doen), alles perfect willen doen, er komt iets tussendoor (de waan van de dag), van alles moeten, de planning valt anders uit, etc, etc.

Van wie moet alles perfect? En hoe komt het dat je planning uitloopt? Welke keuzes heb je zélf? Moet jij het doen of kan een ander het ook doen? Wie is de baas over jouw tijd: jij of je leidinggevende? Is het de schuld van je baas/ partner/ ouders/ kinderen dat je geen ‘nee’ kunt zeggen? Wie heeft je verboden om dat alsnog te leren? Wie is er verantwoordelijk voor jouw leven?

Poeh, dat komt binnen!

Als je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor je leven, kun je een ander niet meer de schuld geven van wat er mis gaat. En dat kan best vervelend zijn. Aan de andere kant maakt het je ook minder afhankelijk. Je bepaalt zélf hoe je ergens op reageert. Je kunt kiezen om voor jezelf op te komen. En je kunt er voor kiezen om dat te leren. Zonder egoïstisch te zijn. Want als jij instort, heeft ook ieder ander met wie je samenwerkt of –leeft daar last van.

Dus, te weinig tijd? Je doet het zelf. Door goed voor jezelf te zorgen, zorg je ook goed voor een ander. En als je goed voor jezelf zorgt, heb je veel meer weg te geven.

Hoezo, egoïstisch?

tja... 0706: Verbeter de wereld….

2007-11-01T01:49:00.000-07:00

Roddelt u wel eens? Nee? Ik wel. En ik moet toegeven, dat het best heerlijk is, even ongegeneerd roddelen. Erg, hè?

Kort geleden zat ik in een bijna geruisloze trein. Een paar stoelen achter mij zaten een man en een vrouw te praten, ietwat luid. Ik kon me niet goed op mijn boek concentreren en luisterde onwillekeurig toch naar hun gesprek. Ze waren aan het roddelen over Ilse. Om de beurt vertelden ze iets over Ilse, waaruit bleek hoe dom Ilse was, en hoe fout. Het ging maar door. En maar door. Na een kwartier bleken de verhalen nog niet uitgeput. Maar ik wel. Ik werd er moe van. En vooral verdrietig. Er zou toch wel íets positiefs aan Ilse te ontdekken zijn?

Ik dacht na. Zou ik er wat aan kunnen doen? Ik vond het heel vervelend, maar kon me er niet voor afsluiten. Plotseling stond ik op, liep naar hen toe en vroeg: ‘Zouden jullie iets zachter willen praten? Ik word een beetje verdrietig van al die negatieve verhalen.’ Ze keken mij verbaasd aan, boden hun excuses aan en ik liep terug naar mijn plaats, best wel een beetje trots op mezelf.

En het werkte. Ze begonnen elkaar leuke verhalen te vertellen. En wat nog mooier was, de toon werd een stuk positiever, alsof ze zich er zelf ook beter bij voelden. Opgelucht haalde ik adem.

Roddelen, zou ik het nu nooit meer doen? En u, roddelt u stiekem toch ook wel eens? En doet u het na het lezen van dit verhaal nooit meer?

Verbeter de wereld, begin bij uzelf. Of in de trein.

tja... 0705: Gasselte-ogen

2007-06-29T01:51:00.000-07:00

Hoe staat het met uw creativiteit? Durft u de gebaande paden te verlaten? Durft u van de nood een deugd te maken? Zoals ze in Gasselte hebben gedaan?

Gasselte??? Ja, Gasselte.

Daar hebben ze de afsluiting van de N34, langs het dorp, aangegrepen om reclame voor hun dorp te maken. Ik las in de krant dat ondernemers en inwoners uit het dorp de handen ineen hebben geslagen. Om Gasselte eens goed op de kaart te zetten bij al die verkeerssluipers. Zo werden er pepermuntjes uitgedeeld. En waardebonnen voor een gratis tweede kopje koffie, bij vrijwel alle horecagelegenheden in het dorp. Kijk, dat noem ik nou van de nood een deugd maken. Een leuke deugd. Dat sluipverkeer komt er toch wel. En je kunt het gaan verfoeien, of met open armen ontvangen. Ik vind dit in elk geval een sterk staaltje van creativiteit. Of van Out Of The Box denken.

Tja, en wat kan ík daar nu mee? Als ik iets tegen kom, wat ik niet leuk vind en wat ik toch niet kan veranderen, dan kan ik natuurlijk proberen om er eens met andere ogen naar te kijken. Met Gasselte-ogen. En dan kan ik wellicht een heel andere oplossing vinden, die ook nog eens veel prettiger is.

Is dit iets om in de vakantie te proberen? Om met Gasselte-ogen naar iets vervelends te kijken? Bijvoorbeeld in plaats van mopperen op lawaaiige buren samen een feestje bouwen? Of de reistijd naar een verre vakantiebestemming niet zien als verloren tijd maar als onderdeel van de vakantie? En dan gewoon leuke dingen doen onderweg?

Ik wens u een fijne, en zeer creatieve vakantie toe. Die al begint op het moment dat u thuis de deur achter u sluit.

tja... 0704: Lekker balen

2007-05-14T01:52:00.000-07:00

Ik had vanochtend, ineens, helemaal nergens meer zin in. Zo van het ene op het andere moment was het fijne, prettige gevoel verdwenen. Het is de laatste dag van een hele drukke week, met allemaal leuke dingen, en ik voelde me erg goed. Vanochtend stond ik om 9u voor een kennismakingsgesprek voor een deur, die gesloten bleef. Er kwam niemand. En ineens, als sneeuw voor de zon, had ik nergens meer zin in, helemaal niks. Stond ik daar te balen.

Herkent u dat? Even een tegenslag(je) en het is mis, het goede gevoel van één seconde geleden is met de noorderzon vertrokken. Bah!

Normaal gesproken wil ik mij zo snel mogelijk weer prettig voelen. Maar nu niet. Ik dacht: laat ik de woorden van Marinus Knoope eens ter harte nemen. Hij is auteur van De creatiespiraal, van wens naar werkelijkheid (een prachtig boekje overigens). Een paar maanden geleden volgde ik een van zijn lezingen. Daarin zei hij het volgende: Iedere ongewenste emotie bevat een praktisch geschenk. En: speel je emotie, geniet ervan, en ontvang het geschenk.

Bij mij was duidelijk sprake van een ongewenste emotie. Dus dit leek mij het geschikte moment om zijn woorden in de praktijk te brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Thuisgekomen ging ik zitten balen. En balen. En balen……

Langzaam voelde ik de rust weerkeren en geleidelijk aan begon ik mij weer beter te voelen. Mijn vervelende gevoel verdween. Zomaar spontaan. Omdat ik er aan toe gaf.

En toen had ik ineens inspiratie voor deze nieuwsbrief. Leuk, hè? Geniet van je emotie, ook al is ie niet leuk, en ontvang het cadeau.

Als ik u was, zou ik het eens proberen. Het is de moeite waard.

tja... 0703: Mijn focus-lijstje

2007-04-20T01:54:00.000-07:00

Kent u dat? Heel veel te doen, maar waar begin je?

Ik heb een oplossing gevonden. Een focus-lijstje. Even de tijd nemen, met de benen op tafel, en focussen. Dit levert al op zeer korte termijn tijdwinst op. Tijd die anders verloren gaat met steeds weer moeten kiezen.

Focussen door categorieën te formuleren, die ik vervolgens van een prioriteit voorzie. En waar ik al mijn bezigheden in onder breng. Voorbeeld? Ik ben coach, maar ook ondernemer. En daar vallen veel verschillende activiteiten onder, zoals (uiteraard) coachen. Maar ook netwerken, opdrachten binnen halen, schrijven (zoals dit), administratie, etc.

Al deze activiteiten verdeel ik over maximaal zeven categorieën (meer is niet te overzien namelijk). Coachen komt op de eerste plaats, want daar verdien ik mijn brood mee. Maar na elk afgerond traject, moet er natuurlijk wel een volgende klaar staan. Dus netwerken en acquisitie zijn de tweede prioriteit. Als ik mijn administratie goed op orde heb, verlies ik daar geen tijd mee. Administratie komt op de derde plaats.

En weet u wat hier zo leuk aan is? Door te focussen kan ik veel beter kiezen. Kiezen hoe ik mijn tijd besteed. Iedere keer als zich iets nieuws aandient, leg ik het naast mijn focus-lijstje, en bepaal ik in welke categorie het valt. En dan weet ik meteen of ik het nu ga doen, of later. Of wellicht helemaal niet.

En dat vind ik revolutionair. Ik kan er dus voor kiezen iets niet te doen. Ik hoef niet alles te doen wat er op mijn pad komt. Dat is een hele verademing. En dat alleen maar doordat ik even de benen op tafel heb gelegd. Heerlijk, toch?

tja... 0702: Een onsje minder?

2007-03-10T01:55:00.000-08:00

Hij besluit in te gaan op het aanbod tot coaching. En vertelt hoe moeilijk hij het vindt om zijn projecten op tijd af te ronden. Gaandeweg het gesprek ontdekt hij dat hij in een cirkel zit, van verveling à afleiding à gebrek aan motivatie à verveling, enzovoort. En hij wil weten van de kip en het ei: ontstaat het gebrek aan motivatie door verveling, of juist andersom?

Hij blijkt behoorlijk perfectionistisch te zijn. Halverwege een project is ie al bijna klaar. Maar nog niet perfect. Tijdens het perfectioneren slaat de verveling toe. Hij wil weer creatief zijn en nieuwe dingen oppakken. Gevolg: afnemende motivatie, en overal afleiding.

Misschien is het wel mogelijk om met iets minder resultaat tevreden te zijn, vraag ik hem.

Nee, dat is onmogelijk.

Neem eens een project in gedachten. Kun je aangeven hoe lang je daar mee bezig zult zijn?

Twee weken.

En ben je na een week al bijna klaar?

Ja, eigenlijk wel.

Als het resultaat ietsje minder mag zijn, kan het dan ook in een kortere tijd?

Ja, eigenlijk wel.

Dus, na een week ben je bijna klaar. De laatste week is om te perfectioneren. Is dat leuk, perfectioneren?

Nee, ik wil nieuwe dingen doen.

Hoe zou het voor je zijn om dan nog twee dagen te perfectioneren, zodat je drie dagen eerder met iets nieuws kunt beginnen?

Dat lijkt hem geweldig. Hij gaat ermee aan de slag. En tevreden gaat hij weer naar huis.

En u? Bent u een perfectionist? Bevalt het? Of mag het best een onsje minder zijn?

tja... 0701: Omgekeerde empathie

2007-01-27T01:56:00.000-08:00

Groot, breed en imposant. En de nadruk leggend op vrijwel elk woord. Daardoor werd hij als nogal dominant ervaren. Hij wilde leren hoe hij op een niet bedreigende manier feedback kon geven.

Dus gaan we oefenen: recente situatie erbij, wat zeg je normaal? En hoe zou je het vinden als iemand zoiets tegen jou zegt? Dan vallen hem de schellen van de ogen. Nee, dat zou hij niet prettig vinden. Oké, we doen het over. Hoe zou je het anders kunnen zeggen? En hoe zou jij het vinden als iemand het zó tegen jou zou zeggen? Nee, ook nog niet prettig. Maar wel beter.

We oefenen nog even door. Tot hij de juiste manier vindt, en de juiste toon.

Als hij drie weken later terug komt, is zijn tevredenheid alleen maar toegekomen. Het was eerst even lastig geweest, maar het ging hem steeds beter af. En nu gaat het al bijna vanzelf.

Wat hebben we gedaan? Het was een soort omgekeerde empathie. Dus niet: probeer je in te leven in de ander; maar, draai de zaken eens om: hoe voelt het als iemand tegen jou zegt, wat jij tegen die ander zegt?

Af en toe krijg ik nog een mailtje van hem, waarin hij vertelt dat hij nog vrijwel dagelijks profijt heeft van het geleerde. En het mooiste van alles is dat hij het zelf bedacht heeft en zelf uitgevoerd. Ik heb slechts de juiste vragen gesteld. Mooi vak toch, coach?

En u? Hoe staat het bij u? Draait u de zaken wel eens om? Past u de omgekeerde empathie wel eens toe? Of weet u altijd precies hoe u iets moet zeggen?

tja... 0604: Van 1 tot 10

2006-12-07T01:57:00.000-08:00

Cees probeert al jaren lang zijn eigen bedrijf van de grond te krijgen. Hij heeft al een paar klanten, die hij naast zijn reguliere werk bedient. Maar het is allemaal zeer onbevredigend, hij heeft nergens meer tijd voor, en zit niet lekker in zijn vel. En dan komt hij bij mij.

Ik vraag hem om een lijstje te maken van alles wat belangrijk is in zijn leven. Waar besteedt hij zijn tijd aan? Vervolgens vraag ik hem om aan te geven hoe hij zijn tijd verdeelt over deze bezigheden. Wat kost de meeste tijd op een schaal van 1 tot 10?

Vervolgens vraag ik hem om alle activiteiten op het lijstje van een prioriteit te voorzien. Wat is voor jou het belangrijkste? Hij puzzelt even en dan staat het er. Hij schrikt. Wat blijkt? Die dingen die echt belangrijk zijn, krijgen bepaald niet de meeste tijd van hem. Dit is niet wat hij wil en niet hoe hij wil leven.

Twee weken later komt een vrolijk grijnzende Cees mijn praktijk binnen. Hij heeft zijn ontslag ingediend en gaat nu verder met zijn eigen bedrijf. Bovendien neemt ie nu meer tijd voor zijn partner. En sport ie weer. En hij voelt zich er uitstekend bij.

Wat is er hier gebeurd? Het enige wat hij heeft gedaan is zich bewust worden van hoe zijn leven er uit ziet. En dat het logisch is dat hij zich daar niet lekker bij voelt. Deze bewustwording was voldoende om hem tot actie over te laten gaan. En eindelijk zijn droom waar te maken.

En hoe staat het met u? Doet u precies wat u wilt? Of is het tijd om wakker te worden?

tja... 0603: Snoezelen

2006-11-15T01:59:00.000-08:00

Ik was erbij. Bij de eerste provinciale beursvloer van Nederland. Een heel bijzondere beursvloer, namelijk voor gesloten beurzen. Maatschappelijk Betrokken Ondernemen noemen ze dat. Ik heb er drie matches gemaakt en geen cent verdiend. En ging meer dan tevreden weer naar huis.

Op de beursvloer gingen maatschappelijke organisaties en bedrijven met elkaar (onder)handelen. De eersten dienden een vraag in; bedrijven deden een aanbod. Vervolgens werden op de beursvloer vraag en aanbod bij elkaar gebracht.

En ik mag nu voor Vluchtelingenwerk Drenthe een aantal coaches nóg wat meer vaardigheden bijbrengen. En ik mag mensen coachen die werkzaam zijn voor Stichting De Hofstede uit Assen. De Hofstede is een ‘sociale onderneming die investeert in mensen met een grote achterstand tot de arbeidsmarkt.’ En in ruil daarvoor mag ik gebruik maken van hun faciliteiten.

Snoezelen

En ik mag snoezelen. In ruil voor een teamcoaching op een van de buitenlocaties van De Brink uit Vries, mag ik snoezelen. Jazeker, snoezelen. Wat dat is? Geen flauw idee. Ze doen dat voor (of met?) hun bewoners, zintuiglijk en verstandelijk gehandicapten. In een snoezelunit. En ik mag ook. Geen geld, maar snoezelen.

Maatschappelijk Betrokken Ondernemen, handelen met gesloten beurzen. Een geweldige uitvinding, vind ik. Het zou verplicht moeten worden. Elk bedrijf doet minstens een keer per jaar iets gratis en vrijwillig voor een maatschappelijke organisatie. Gewoon, verplicht vrijwilligerswerk voor bedrijven. Een contradictio in terminus? Tja, als de maatschappij er bij gebaat is. Doet u ook mee? En dan ga ik binnenkort lekker snoezelen……

tja... 0602: Help! Ik word geleefd!

2006-09-16T02:01:00.000-07:00

Drie weken lang ging het goed. Maar ´t is weer mis. Ik heb verloren van de waan van de dag. Ik word weer opgeslokt door alle afspraken en verplichtingen. Herkent u dat? Alle goede voornemens ten spijt bent u weer in uw oude straatje beland?

Geen tijd om even stil te staan, geen tijd meer voor een weekplanning. En ik weet hoe goed het is om even stil te staan. Even een weekplanning maken. Met mijn levensmissie in m’n achterhoofd. Zoals Covey mij geleerd heeft in zijn boek Prioriteiten. Kort samengevat: levensmissie bepalen (heb ik al gedaan), maximaal zeven rollen formuleren die ik in het leven vervul (heb ik ook al gedaan) en vervolgens een weekplanning maken. Tja, en dat kost me nog geen half uur per week en levert me ontzettend veel voordelen op. Keuzes maken wordt een peulenschil. En toch gaat het mis.

Nu sta ik stil. En maak ik twee fundamentele afspraken met mijzelf.

Vanaf nu maak ik op vrijdag een weekplanning voor de komende week. De maandag is daar te vol en te druk voor, en dan neem ik blijkbaar niet de tijd om even stil te staan bij wat er écht belangrijk is.

En deze is de allerbelangrijkste: één dag per week heb ik geen afspraken. Dan heb ik tijd om ‘gewoon mijn dingen te doen’. Dingen die ook gedaan moeten worden. En die er zo snel bij inschieten.

Ach, het is zo simpel. Nu nog leren om me aan mijn eigen afspraken te houden.

En u? Kunt u goed keuzes maken? Of zou u ook willen leren om op deze manier te werken? Ja? U weet me te vinden……

tja... 0601: Vakantie of stress?

2006-07-01T02:03:00.000-07:00

Vakantievieren blijkt voor veel mensen een hele klus te zijn. Ze komen vermoeider en meer gestrest terug. Of ze blijven thuis, maar vinden geen rust. Sinds kort mag ik mij ook tot die groep rekenen. Niet dat ik daar blij van wordt, maar toch.

Ik was gewend om regelmatig op vakantie te gaan. En nu blijf ik eens thuis. ’t Is hier inmiddels net zo warm als in de meeste vakantielanden en Nederland is mooi. Ik kom hier wel tot rust. Dacht ik. Nou, mooi niet….

Thuisblijven is best wel vermoeiend. Er is altijd wel iets te doen. Als het mooi weer is voel ik mij verplicht er van te genieten. Maar al die dingen dan, die ik ook nog wil doen, en waar ik normaal niet aan toe kom? En zo raak ik in de vakantie gestrest.

Dus, wat nu?

Wat ben ik eigenlijk aan het doen? Ik maak mezelf gek, omdat ik zonodig mijn achterstand in huis en tuin wil wegwerken, niet met mijn werk bezig mág zijn, van mezelf, én vakantie moet vieren, van mezelf. Tja, en deze drie verhouden zich slecht tot elkaar. Tenminste, als je geen keuzes maakt. Aha, daar zit ‘em dus de kneep; en daar zit ook de oplossing: kiezen.

Dus: ’s middags heb ik vakantie, ’s ochtends mag ik aan het werk, en ’s avonds kan ik nog wat leuke dingen doen, waar ik normaal niet aan toe kom.

En straks ga ik nog lekker een paar dagen met mijn kampeerspullen langs ‘s Heeren wegen peddelen. Dat is voor mij vakantie zonder stress.

Ik wens u een fijne vakantie toe, zonder stress.